DB BESMETTELIJKE VEEZIEKTEN, GENOEMD IN DE WET 
OP DE VEEARTSENIJKUNDE IN NEDERLANDSCH- 
INDIË (Stbl. 435, 1912) 
DOOR 
H. J. Smit. 
(Vervolg), 
ONTSMETTING. 
Er is reeds herhaaldelijk op gewezen, dat op de bestrijding 
noodwendig ontsmetting moet volgen, wil men de overal kle- 
vende smetstof beletten, nieuwe slachtoffers te maken. Die 
smetstof is voor ons bloote oog onzichtbaar, maar de ervaring 
heeft ons geleerd, dat ze kleeft en kleven kan aan alles, wat 
met zieke en gestorven dieren in aanraking is geweest. Wij 
moeten dat opvatten in den ruimsten zin van het woord ; 
er schuilt gevaar in een achteloos weggeworpen lap, in een 
bosje stroo, een paar schoenen of troempas, zij kunnen vol- 
doende zijn om de smetstof verder te dragen. Hoe moet dat 
nu worden voorkomen? In een van de vorige artikelen werd 
er reeds op gewezen, dat de meeste bacteriën hitte en zonlicht 
slecht verdragen, we hebben dan ook in beide een paar mooie 
ontsmettingsmiddelen. Om zeker van onze zaak te zijn moet 
de aangewende hitte in ieder geval hooger zijn dan 100^, 
want men zij er op bedacht, dat b. v. miltvuur-sporen een 
hitte van 110^ nog een tijdje verdragen. De hitte kan op ver- 
schillende manieren worden verkregen en aangewend, in de 
eerste plaats in den vorm van vuur. Het vuur is wei het beste 
ontsmettingsmiddel dat we kennen; het product dat er na ver- 
branding overblijft, de asch, is volkomen steriel. Helaas kan 
maar niet alles klakkeloos worden verbrand, de maatregel zou 
in vele gevallen veel te duur uitkomen, en de kosten spelen 
ïï^-aar al te vaak een groote rol. Toch moeten we trachten, 
Teysmannia, 1914. 40 
