— 663 — 
met gerold blad. Men mag dus aannemen, dat het rollen van het 
blad een verhooging der oplosbaarheid veroorzaakt, door het uit- 
persen van het sap na het breken der cellen. Bij het beoordeelen is 
dan aan te raden, geen gepoederd monster te nemen, maar de thee 
inbaar geheel. 
Groene thee evenals zwarte thee wordt gewoonlijk eenige dagen 
na de bereiding op nieuw gedroogd (op Java is dit niet gebruike- 
lijk, soms droogt men nog een keer vóór de verpakking). De geur 
lijdt hieronder, maar het aftreksel is meestal donkerder van kleur. 
Hieromtrent deed schrijver in 1908 en 1909 proeven. Groene en 
zwarte thee werden beide gedurende één uur op verschillende 
temperaturen gehouden en dan geanalyseerd. Looistof werd bepaald 
volgens de Löwenthalsche methode en coffeïne volgens die van 
Mulder. Uit een groot aantal bepalingen volgt, dat groene thee 
verbeterd wordt door drogen bij 70^ C. gedurende één uur; een 
hoogere temperateur bederft geur en kleur. Voor zwarte thee is 
de beste temperatuur 80^ C. ; bij een hoogere is ook een achteruit- 
gang van kleur en geur waar te nemen. (Op Java droogt men 
meestal bij 180° — 210^ F. — dus 80° — 100° C. ongeveer. Het 
blad in den droger heeft echter nooit die temperatuur, men mag 
er zeker een graad of tien aftrekken). Looistof en coffeïne nemen 
waarschijnlijk door resp. oxydatie en vervluchtigen, af in hoeveelheid. 
Bij matig verwarmen neemt de oplosbaarheid van de thee toe, bij 
hoogere temperaturen weer sterk af. Men zal dus hier nauwkeurig 
op de temperatuur moeten letten. 
S. Sawamura, Investigations on the manufadure of Tea. Bult. 
of the Imp, Centr, Agric, Exper. Station, fapan Vol. II No, 1 
(1914), p, 75. d. 
