— 715 — 
Alvorens na te gaan, in hoeverre deze mier in verband met 
de groene luizenplaag in de koffiekulLuur schadelik of nuttig 
is, kan ik niet nalaten, eerst enige bizonderheden over de 
biologie van deze hoogst interessante mierensoort mee te 
delen. Deze mier is misschien wel de meest intelligente mier, 
die men kent. Uit de biologiese bizonderheden, welke ik ga 
vertellen, zal buitendien van zelf het verband met de groene 
luis blijken. 
Oecophylla smaragdina is over geheel tropies Azië en Po- 
lyuesië verbreid en behoort tot de z.g. wevermieren. De 
interessante mededelingen over hun levenswijze, danken we 
aan de onderzoekingen van Doflein. 
De Oecophylla is een roofmier, die bovendien verzot is op 
het zoete excreet» van schildluizen. Vinden deze mieren een 
aantal schildluizen op een tak of enkele bladeren bij elkaar, 
dan bouwen ze een nest van levende bladeren en stengel om 
ze heen. Het nest bestaat dus uit levende bladeren, waarop 
de schildluizen zich daarbinnen ongestoord kunnen ontwik- 
kelen. De wevermieren zijn echter niet in het bezit van 
spinklieren, waarvan ze het spinsel nodig hebben om de 
bladeren en stengels voor hun nestbouw aan elkander te weven. 
Do larven echter kunnen, zoals bij zovele andere mierensoorten, 
wel spinnen en maken van hun spinsel kort voor hun ver- 
popping een cocon (de leek noemt deze cocons „miereneieren".) 
Nu hebben deze intelligente mieren er het volgende op 
bedacht, om hun doel te bereiken. Een aantal mieren trekt 
de bladranden, die ze aan elkaar willen bevestigen, door 
middel van kaken en poten bij elkaar en intussen komen 
andere mieren met larven in hun bek en bewegen deze 
beurtelings vao de eene bladrand naar de andere, zodat 
beide randen aan elkaar vastgesponnen worden. 
Wat zegt men wel van het vernuft van deze mieren, 
die zelfs hunne kinderen op zo'n ingenieuse wijze weten te 
benutten en dienstbaar te maken aan hun sociale leven? 
Wij zouden het noemen ,.kinder-exploitatie". Een soortgelijk 
vernuft vindt zijn weerga niet in het hele dierenrijk. 
Zodra de bladeren verdorren, zodat de teelt van schildluizen 
onmogelik wordt, verlaten de mieren na enigen tijd het nest. 
