— 734 — 
kwaad. Deze kleine diertjes — 1000 maal vergroot zijn ze nog 
niet langer dan één cM. — hebben den Indischen veestapel al 
heel wat kwaad berokkend. Vooral de paardenstapel heeft 
er van te lijden gehad en heeft dat nog, hoewel ook run- 
deren en karbouwen er gevoelig voor zijn. Het zijn vooral de 
beide laatste diersoorten, die we steeds met het noodige wan- 
trouwen moeten beschouwen, omdat ze zonder opvallende 
ziekteverschijnselen te vertoonen, een groofce rol spelen bij de 
verbreiding en het onderhouden van de ziekte. Zij kunnen 
parasieten jaren met zich omdragen en blijven daardoor langen 
tijd bronnen van besmetting. 
Een paard met surra vertoont in hoofdzaak de volgende 
verschijnselen: Op een gegeven oogenblik krijgt het dier 
koorts, toont zich daardoor lusteloos en laat zijn voer staan. 
Deze koorts treedt op, één of twee weken nadat het besmet 
is. De koorts houdt een dag of drie aan en verdwijat 
dan weer. Gedurende deze koortsperiode wemelt het bloed 
van parasieten, met het afnemen van de koorts echter ver- 
dwijnen ook de parasieten voor het grootste gedeelte weer. 
Het dier toont zich nu schijnbaar weer heel opgewekt, maar 
dat het slechts schijn is, kan iedere eigenaar of koetsier 
getuigen. Zijn paard is het oude niet meer, het doet zijn 
werk niet als vroeger en zal dat ook niet meer doen, want 
na een dag of drie komt al weer een nieuwe koortsaanval. 
We zien dan ook weer onze parasieten in het bloed terug. 
Zoo gaat het een paar weken door, tot zich een nieuw ver- 
schijnsel voordoet. Onder borst en buik gaan zich waterzuchtige 
zwellingen ontwikkelen, die nu eens meer dan weer minder 
goed te zien zijn, maar toch nooit geheel verdwijnen. Niet- 
tegenstaande de eetlust in de koortsvrije perioden goed blijft, 
vermagert het dier toch opvallend. Langzamerhand wordt het 
minder vast ter been, krijgt van achteren een wankelenden, 
slingerenden gang en tilt zijn achterbeenen zoo slecht op, dat 
het er strepen mee in het zand trekt. Het duurt nu niet 
lang meer of de dood maakt aan het lijden een einde. 
Zoo sprekend als de verschijnselen bij het paard zijn, zoo 
gering kunnen ze wezen bij rund en buffel. Deze dieren on- 
derscheiden zich in de kudde van hun gezonde soortgenooten 
