— 746 — 
van dit boekje de kennis van de Indische vergiften in be- 
langrijke mate vermeerderd is, dan moet die vraag ongetwij- 
feld ontkennend beantwoord worden. Heel veel nieuws is 
er niet geboden en men had een dergelijk werkje gerust uit 
de literatuur kunnen samenstellen en het dan zelfs vrij wat 
omvangrijker kunnen maken. Zulk een compilatie zou ech- 
ter de eigenaardige waarde gemist hebben, die aan het on- 
derhavige boekje toekomt. In de „Vergiftrapporten" staat 
men tegenover de volksvergiften in levenden lijve. Men 
vindt er bij elkaar dat gedeelte van de meeningen aangaande 
giftplanten en giftdieren, dat blijkbaar het meest op den 
voorgrond treedt; m het materiaal, waarop die meeningen 
betrekking hebben, is zooveel mogelijk gecontroleerd, zoodat 
menige onzekerheid is weggenomen, terwijl op talrijke nog 
duistere punten de aandacht is gevestigd. 
Dit alles in aanmerking nemend, moet men erkennen, dat 
het boekje zijn recht van bestaan bewezen heeft, wat ten 
overvloede nog blijkt uit de noodzakelijkheid van een derde 
uitgave. 
Enkele opmerkingen, die de Heer Ouwens maakte over de 
dierlijke vergiften in deze 3e uitgave, laat ik hier volgen. 
100. TatahUh. Deze kevertjes worden op Java moor ge- 
noemd. 
166,4. BoeboeL Dit is een coUectiefnaam voor spoorkoek- 
koeken {Centropus-^oorten e. a.). 
186. Bia ratjoen is waarschijnlijk geen landslak. 
231. In de Aanteekening wordt gesproken van een giftige 
zeeslang; hierbij valt op te merken dat alle zeeslangen giftig 
zijn. Vermoedelijk heeft de bewerker de giftigheid vermeld 
in verband met hetgeen volgt. 
278. Oelar hitam De Aanteekening zegt: Tropidonotus 
trianguligenm? Leze is echter geen giftslang en ook niet 
zwart, doch zeer fraai geteekend. 
Aan den Heer Backer dank ik de volgende opmerkingen 
op botanisch gebied: 
9. Peron. Herhaaldelijk wordt- over Peron gesproken en dan 
wordt steeds aangenomen, dat Anamirta hedoeU wordt. Deze 
