30 
dikte van een pink en ter lengte van ongeveer 0.75 meter 
of 2V2 vt., boogvormig met de beide einden 0.15 meter 
diep in den grond gestoken, in 't midden van elke boog 
met de volgende weer beginnende; deze bogen mogen na- 
tuurlijk niet zoo hoog zijn, dat de eenden er onder- of tus- 
schendoor kunnen kruipen. Zijn de eenden nog jong of van 
klein ras, zoodat zij overal kunnen doorsluipen, dan neme 
men een aantal dunne ijzeren staafjes van 5 a G millimeter 
dikte en elk van 0.30 M 1 . of 1 vt. lengte; deze staafjes 
worden op afstanden van 5 centim. van elkaar langs de 
rij gebogen wilgentakjes, ongeveer 0.10 M 1 . diep, loodrecht 
in den grond gestoken. Na eenigen tijd beginnen de wilgen- 
takjes te groeien en blad te maken en alzoo als het ware 
in een a twee jaren tijds, na behoorlijk gesnoeid geweest 
te zijn, een laag dik en levend haagje te vormen, voldoende 
om de watervogels in hare wandelingen te beperken. Wan- 
neer er ruimte toe bestaat en de glooiing breed genoeg is, 
verdient het aanbeveling de gebogen wilgentakjes niet in 
eene rechte maar in een golfvende lijn om het water te 
plaatsen, waardoor alles een meer sierlijk voorkomen zal 
verkrijgen en het zelfs mogelijk wordt bloemperken in 
het gazon tegen beschadiging der vogels te beschutten. 
Wil men in 't water afzonderlijke afdeelingen maken 
om verschillende toornen of paren zwemvogels van elkaar 
af te zonderen, dan is het Engelsen gegalvaniseerd en machi- 
naal vervaardigd vlechtwerk met mazen van 5 centim. 
(2 Eng. Dm.) middellijn het meest doelmatige daartoe; doch 
men moet nauwkeurig zorgdragen, dat dit vlechtwerk tot 
goed op den bodem of diep in de modder reikt, zoodat 
de eenden er niet onderdoor kunnen duiken, hetgeen zeer 
