71 
voorzien, door welke de pooten van het dier kunnen ge- 
stoken worden, worden op den rug van het dier te zamen 
genaaid, zoodat de beide vleugels onbewegelijk tegen het 
lijf aangehouden worden. 
Een gebroken vleugel laat zich herkennen doordien het 
dier dat lichaamsdeel niet kan gebruiken en voortdurend 
laat hangen; bij nauwkeurig onderzoek voelt menbijeene 
doelmatige beweging, dat de beide einden van het been 
op de gebroken plaats tegen elkaar wrijven en zelfs een 
hoorbaar geluid van wrijving kunnen veroorzaken. 
Bij de behandeling van beenbreuken aan de pooten 
worden in de eerste plaats de hinderlijk zijnde veeren 
weggeknipt. De over elkaar geschoten beeneinden moeten, 
door uitrekken, weer zuiver tegen elkaar aangebracht en in 
dien toestand gehouden worden ; zulks geschiedt door, 
om het gebroken been een stevige koker van zwachtels 
te maken; hierbij gaat men als volgt te werk: eerst om- 
wikkelt men het goed in zijne positie gehouden gebroken 
been met eene wollen zwachtel, hierover brengt men een 
lange smalle katoenen zwachtel aan, die in waterglas ge- 
drenkt is; tusschen elke laag dezer laatste zwachtel wordt 
een fijne laag van gipspoeder gestrooid en het dier moet ver- 
hinderd worden zich te kunnen bewegen zoolang het verband 
nog niet volkomen hard droog is. Dit verband moet on- 
geveer 3 a 4 weken blijven zitten, gedurende dien tijd 
heeft men niets anders te doen dan zich van tijd tot tijd 
te overtuigen, dat het verband niet al te knellend is aan- 
gelegd en hier of daar geene zwelling veroorzaakt, of wel 
dat het verschoven mocht zijn. 
Zoo eene beenbreuk met uitwendige verwonding gepaard 
