111 
de moeielijke ademhaling van het dier, dat het tijd is 
het te slachten. Zoo men zulks niet deed, zoude men ge- 
vaar loopen dat de gans vanzelf in haar vet zouden stikken. 
Alsnu blijkt het, dat de lever een gewicht van 7 2 tot 1 
kilo bereikt heeft, terwijl het vleesch veel smakelijker ge- 
worden is. Daarenboven levert de vogel bij het braden 1 7a — 
2 7 2 kilo vet (ganzenolie) op, dat bewaard zijnde tot het sto- 
ven van groenten gedurende den winter zeer gezocht is. 
Onder de zes gemeste ganzen zijn er doorgaans slechts 
vier, en wel de jongste, die in alle deelen aan de 
verwachting van den mester voldoen. Gewoonlijk worden 
de te mesten ganzen gedurende den mesttijd in den kel- 
der of in eene andere slecht verlichte plaats gehuisvest. 
Eertijds had men de wreedaardige gewoonte de dieren 
met de pooten op eene plank vast te spijkeren en ze de 
oogen uit te steken; gelukkig is men tegenwoordig van 
deze barbaarsche handelwijze teruggekomen. 
Bij het vetmesten moet men nimmer te zuinig met het 
voer zijn; de ondervinding heeft geleerd, dat de beste gan- 
zen, zoo men ze uit eigen beweging naar hartelust laat 
eten, nimmer meer dan 5 tot 6 kilogr. zwaar worden, ter- 
wijl die, welke na behoorlijke behandeling met bijvoeging 
van olie gemest zijn tot 10 kilogr., de Toulouse-Ganzen 
zelfs tot 25 of 26 kilogr., kunnen bereiken. Dit overwicht 
bestaat uit vet ter waarde van 80 Cents het kilogr. Eene 
volkomen goed gemeste gans is minstens 3 tot 4 Gulden 
meer waard dan een half gemeste; hieruit blijkt, dat de 
waarde van het uitgespaarde voer nimmer kan opwegen 
tegen het verlies, dat men door deze bezuiniging beloopt. 
