2i (^u- B R A N D T, ■ Zoologie. 
Longitudo digiti secundi l' 5'" 
Longitudo digiti hallucis l^" 
Willughbeyus primus (1616) brevem quidem, sed ad speciem distin- 
guendam sufficientem descriptionem ad specimen in officina Societatis regiae 
Londinensis asservatum dedit sub nomine avis tropicarum. Willughbyum 
sequutus est Rayus et Sloanius. 
Kleinius quidem Plancum fecit, Plancum tropicum appellans, sed de- 
scriptioni Willughbyi nihil essentialis addidit. 
Linnaeus pari modo in systematis naturae editione decima Phaethontis 
speciem nostram descripsit, sed synonymorum haud parvum numerum at- 
tulit, ad alias species rectius referendum. Brisson ius primus fuit, qui plures 
Phaethontum species proposuit et de qua nunc loquimur formam fusius 
accuratiusque adumbravit et satis bene depingendam curavit. Linnaeus 
in systematis naturae edilione duodecima formas, quas Brissonius distinxerat 
generaii nomine Phaethontis aetherei complectitur. 
Buffonius Phaethontum aethereum optime definivit figuraque pro tempore 
bona ad naturam depicta illustravit. Lathamius Phaethontem aethereum 
cum Phacthonte Jlavirostri, cujus differentiam jam Brissonius et Buffonius 
agnoverunt, perperam conjunxit. Lathamium sequuti sunt Gmelinus, 
Guvierus, Kuhlius et recentioribus temporibus Lessonius. 
Teraminckius, ut supra jam monuimus , speciem nostram pro media 
aetate Phacthontis phoenicuri censet , ad quam quidem sententiam accesse- 
runt quoque Drapiez et Gh. Dumont. 
Schinzius Phaethontem aethereum utpote speciem peculiarem considerat. 
Equidem remigum colores, nec non rectricum caudae valde elongatarum*), 
latiorum speciei, de qua loquimur, cum iisdem partibus Phaethontis phoenicuri 
*) In speciminc Phaethontis aetherei (cf. figuram nostram) in Museo Academico servato 
reclrices majores nominatim longiores evadunt, quam in speciminiius Phaethontis phoenicuri. 
