14 ^ 
Ambrosia, planta apud Plinlum, atque cibus 
deorum. Ovid. ix Ponto f , lo, 1 1 : NeBar et 
ambrofam^ latices epiilasqiie deonm. 
Amelanchier (Mespilus). ''Vix vilus locus 
„paulo afperior niontanae Gailoprovinciae cft, 
^,cui defit huius fruticis proventus» — • Inter 
^,folia crebra foetura baccae rotundae admo* 
5,dum nigrae, magnitudine myrti, fapore 
,,piane meileo, et pergrato plebecuiae, quas 
„ideo vocat Amelanclios, quafi meiiea/^ 
Haec Lobeiius in adverfar. ip, ^^\. Idcm ia 
cbfervation. p. 608: Amelancliier Gaiiorum. 
Aueiacques Lingua - Gottorum. — — Equidcm 
his nihil iam addere queo, dicc tamen, ctiam 
in Normannia vinum admodum duice ex po* 
mis paratum vocari Amele^on» 
» 
Amellus, i. Virg* georg. 4, 271 : EJi etiam^ 
fos in pratis^ cui nomen amello^ 
Amethystea a floris coiore nomen accepit in 
philof botan. p. \6$. At Latini dixerunt ame^ 
thyfina^ penultima correpta^ 
Ammannia. Ammannus fuit nomen aliquot vi* 
rorum, qui botanices fcientia inclaruerunt, fed 
ille, a qoo planta nomen traxit, fuit Paulus 
Ammannus, profelT. Lipfienfis 1633, de quo 
conf. Flalleri bibl. botan. i. p. ^c S^ cuitis 
fiiium Johannem effe temere perhibet Linnaeus 
in amoenitat. academ. ^). p. 276, qwi quidem 
ex alia ftirpe natus efl, quod rede monuit 
G. Bohmert 
' Ammi* 
