Phalaris f. phalens; pen. corrip. F. Phalaridk 
etiam corr'p, Herbae nomen apud Pliaium 
Graecis (poch^fi^, 
PHAtLUs; aut potius ithyphallusj (paAAop^ 
membrum virile^ tt tBv(paAAo^^ membrum 
virile eredum, nudata glandej nam hacc 
planta hominis pudendum repraefentat. Haec 
Michel. p. 202. 
Pharnaceum. conf. Bobmcr p. 1^4. 
Pharus. (pd^Q^^ palHum, velum, velamen, fed 
nefcio, a quanam fimilitudine nomen traxcrit 
herba, quae inter gramina folia habet maxima. 
Phascum. Hefychio: (pdaKog et (rCpocKo^^ aliis 
etiam c<pciyvQs ^ et Plinio 12, 23. p. ^yr* 
fphagnos. Snnt^ inquitFiin. , hoc nomine cmi 
arborum vilH^ qimUs in qtiercit maxime videmus^ 
Conf Bodaeus ad Th^ophr. p, 1 5 f ct 
ct Ruellius p. 1 4Q, 
Phaseolus et Fafeolus, vtrumque. Phafelus^ u 
M. cuius peri, produeitur. Virg. georg. 2, 
227: Seu pinguem piciamqtie feres , vilenujue 
fafelum. Phafeolus, quafi tu minutum fafe- 
lum dicaS; genus leguminis apud Plin. et 
Colum, Pen. corrip. Graece (pc^anoKos ac 
(poccioKos^ 
Phellandrium, Flin. 27, T2. CpsKXccv^^iov ^ I. 
(psKKccvB^vov ^ (pvhhocv^^iov. Conf^ Hermo- 
l^us ^d Diofcorid, 
Phellos 
