NEDERLANDSCHE METEOROLOGISCHE RIJMPJES. 
43 
zenith voortbewegen. Deze bestaan uit ijskristalletjes die, doorbreking 
der lichtstralen, de bekende kringen om de zon of om de maan 
doen ontstaan i), welke dus de eerste aanwijzing van toekomstig 
slecht weder met regen en wind zijn. Als zoodanig werden zij dan 
ook door de ouden beschouwd en het heet dan ook : 
Kring om de zon 
Geeft water in de ton, 
en 
Kring om de maan 
Geeft wind op de baan, 
terwijl het volledige rijmpje hieromtrent is; 
Een kring om de maan 
Dat kan nog gaan. 
Maar een kring om de zon, 
Daar schreien vrouw en kindren om. 
Dit laatste geeft zeer juist aan, dat een kring om de maan niet 
die beteekenis heeft als een om de zon ; want in wintertijd, bij 
helder vriezend weder, veroorzaken, dikwijls bij helderen hemel, 
ijsnaaldjes, die in den dampkring zweven, een kring om de maan, 
die niet in het minste verband met een depressie staat. 
Somwijlen worden ook wel eens bijzonnen als voorboden van 
slecht weder opgegeven, doch dit is waarschijnlijk onjuist, want 
deze eischen voor haar ontstaan 2) een rustige lucht, zoodat de ijs- 
naaldjes bij het vallen hoofdzakelijk den vertikalen stand kunnen 
innemen. Onze voorouders beschouwden ze dan ook als een gunstig 
teeken en zoo vinden wij, op een der afbeeldingen in de beschrijving 
van de overwintering van Willem Barentz op Nova Zembla door 
GtERRIt de Veer, de zon en de bijzonnen voorgesteld als de Moeder 
Gods met de beide Kinderen, dus als de patrones van de zeelieden. 
In sommige fransche zeeplaatsen geeft men Haar toch den naam 
van ))Sainte Marie des marins« en hangt men ter Harer eere ex-voto’s, 
scheepjes, enz. in de kerken op; ook in de kerkelijke gezangen komt 
Zij als zoodanig voor. Dat degene, van wien het plaatje afkomstig 
is, protestant was, doet niets ter zake, daar vele opvattingen, niet- 
tegenstaande de verandering van belijdenis, bij de zeelieden vooral 
zijn blijven bestaan. 
Album der Natuur, 1890, bl. 85. 
Album der Natuur, 1890, blz. 87. 
