OVER HET NUT VAN HERBARIËN. 
51 
leidt. Voor de vragen die overbleven, en voor de eindbeslissing in 
andere, is in vele gevallen met goed gevolg van een vergelijking van 
het gedroogde materiaal met dat van het Rijks-Herbarium gebruik 
gemaakt. Ik voer nog een ander voorbeeld aan. Zeer dikwijls zijn in 
beschrijvende werken de kenmerken niet volledig genoeg opgegeven 
om den naam eener plant met zekerheid vast te stellen. Het eenige 
zekere middel is dan, dat men zijne plant vergelijkt met die, waarop 
de naamgever zijne beschrijving gegrondvest heeft. Men noemt dat 
de authentieke exemplaren, zij bepalen dikwijls den rijkdom en de 
waarde van een herbarium. Voor mijne proeven over het ontstaan 
van soorten heb ik in hoofdzaak gebruik gemaakt van een plant, die 
ter eere van den grondlegger der afstammingsleer Lamarck’s Oeno- 
thera heet. Om echter zeker te zijn, dat mijne plant dezelfde was als 
die van den beroemden Franschrnan, ben ik naar Parijs gegaan en 
heb ik mijne exemplaren met de zijne, in het herbarium van den 
Jardin des ylantes^ vergeleken. 
Evenzoo is voor een beslissing van de vraag of Linnaeus zijne 
Teunisbloem-soorten gegrondvest heeft op de in Europa algemeen 
verwilderde en hem natuurlijk goed bekende typen, dan wel op een 
of andere der in Amerika groeiende vormen, de studie van het te Lon- 
den bewaarde herbarium van Linnaeus onmisbaar. 
Voor al deze verschillende doeleinden is het natuurlijk hoofdzaak 
dat men de plant of groep, die men zoekt, kan vinden en dat men 
alles wat op haar betrekking heeft, zoo gemakkelijk mogelijk bij een- 
vindt. De verdere rangschikking is m.i. in een herbarium bijzaak. 
Men geeft de voorkeur aan een of ander natuurlijk stelsel, maar dit 
wisselt al naar gelang der landen. Hoofdzaak is, dat men bij de een- 
maal aangenomen rangschikking blijve en niet de mode volge. Dit 
zou verloren tijd en werkkracht zijn. Nergens toch wisselen de mo- 
des zoo snel af als op het gebied der stelselkunde. En dit om de 
eenvoudige reden, dat de wetenschap nog niet ver genoeg gevorderd 
is, om ons de kriteriën te doen kennen, waarnaar wij de takken van 
den stamboom zouden kunnen beoordeelen. Alles is hier nog overge- 
laten aan wat sommigen tact en anderen phantasie noemen. Op een 
herbarium is daarvoor natuurlijk geen plaats. 
Het is dikwijls niet gemakkelijk zich een denkbeeld van het werk 
op een herbarium te maken. Dit bestaat, zooals ik reeds zeide, in 
hoofdzaak uit het voorloopig rangschi^:ken en het conserveeren. Voor 
het rangschikken is een groote ervaring en een groote mate van soor- 
tenkennis noodig. Ik zou haast zeggen van instinctmatige soorten- 
kennis. Ik bedoel daarmede datgene wat een planten verzamelaar een 
