OVER HET NUT VAN IIERBARIËN. 
53 
Ruiterkrui(], Stratiotes aloïdes, ais voor de flora van bepaalde gedeel- 
ten van ons land, vooral voor die van het Gooi. 
Ik kom thans tot de bespreking van een ander punt, namelijk de 
vraag naar de soorten, die, als eenheden van het systematisch onderzoek, 
ook de eenheden in het herbarium belmoren te zijn. Hieromtrent be- 
staat een bij stelselkundigen algemeen vaststaande meening. Het zijn 
de zoogenoemde Linnaeaansche soorten, de soorten in den omvang, 
zooals Linnaeus ze opgesteld heeft. Maar de wisselende mode dreigt 
ook hier wel eens met afwijking van het beginsel. 
Deze soorten hebben het groote voordeel, dat een verzamelaar ze 
gemakkelijk herkent, dat men haar type zonder moeite kan onthouden 
en dat zij ook in gedroogden, d.i. in platgedrukten en ten deele 
veischrompelden toestand en bij aanwezigheid van meestal veel min- 
der dan een geheele plant, herkenbaar zijn. Om deze en andere rede- 
nen zijn zij de natuurlijke eenheden voor de monographieën en de 
geographische studiën. 
Feitelijk echter zijn zij kunstmatige eenheden en bestaat nagenoeg 
elke Linnaeaansche soort uit een grooter of kleiner aantal kleinere 
typen. Deze zijn bij uitzaaien constant en eenvormig. Men noemt ze 
elementaire soorten, d.w.z. de elementen der soorten. Haar kenmerken 
zijn dikwijls zoo fijn, dat zij niet goed in woorden te beschrijven zijn, 
of juister, (al moge het ook wat harder klinken) dat uit de beschrij- 
vingen de daarin bedoelde vormen, ook bij vergelijking van droog of 
levend materiaal, niet meer te herkennen zijn. Het is in de geschie- 
denis der plantkunde wel bekend dat twee der beroemdste rnonogra- 
phen, die beiden hetzelfde geslacht bestudeerden, NaGELi en Fries, 
uit elkanders beschrijvingen niet wijs konden worden. De reden was, 
dat zij hun groepen te zeer splitsten, dat zij te kleine typen beschre- 
ven, in één woord, dat zij in plaats van zich tot Linnaeaansche 
soorten te beperken, elementaire soorten beschreven. En dit levert 
juist in het bedoelde geslacht — Hieracium — uiterst groote moei- 
lijkheden op. 
De studie dezer elementen der soort is in de laatste jaren plotse- 
ling op den voorgrond getreden. Zij is in den volsten zin des woords 
een mode-zaak geworden. Zij heeft dit te danken, zoowel aan de 
groote practische belangen, die er mede gemoeid blijken te zijn, als 
aan de meer theoretische zijde van het vraagstuk. 
Als voorbeeld van het eerste noem ik de verbetering der granen in 
Zweden. Aan het proefstation te Svalöf, dicht bij de zuidwestelijke 
kust, heeft men ontdekt, dat elke gekweekte variëteit van tarwe, 
rogge, haver en gerst niet eenvormig is, maar uit talrijke, in vele ge- 
