1)2 ONDERZOEKINGEN AANGAANDE DE GENESIS DER ALCALOÏDEN. 
geneeskunde veel gebruikte cocaïne het voornaamste is); want hoewel 
dit ook met waterdampen eenigszins vervluchtigt en de pyrrol- 
reactie geeft, wordt het wèl door pikrinezuur uit zijn zouten neer- 
geslagen (in fraaie gele naalden, die bij 148*^ smelten). 
De vijf door Pictet en Court onderzochte planten: tabak, peper, 
peen, peterselie en coca, waren op goed geluk uit verschillende fami- 
liën gekozen. Niettemin lukte het bij alle om uit bladen of vruchten, 
door distillatie met waterdamp, vluchtige bases in kleine hoeveelhe- 
den af te zonderen. Met uitzondering van het daucine, behooren zij 
alle tot de pyrrol-reeks en geven ze de karakteristieke roodkleuring 
van vurenhout, als men haar zouten met of zonder zinkstof verhit. 
P. en C. vermoeden nu, wegens die overeenkomst in constitutie, 
dat deze bases een gemeenschappelijken oorsprong hebben en te be- 
schouwen zijn als splitsingsproducten van een en dezelfde moederstof, 
waarin de pyrrolkern reeds voorhanden was. Volgens de onderzoe- 
kingen van Emil Fischer, van Küster en van Nencki, zijn er nu twee 
in de planten algemeen verspreide stoffen, waarin deze kern voorhan- 
den is : chlorophyl en eiwit. Doch in de eerstgenoemde zelfstandigheid is 
de pyrrolkern, naar alle waarschijnlijkheid, met een gereduceerden 
aromatischen ring tot een iso-indolcomplex gecondenseerd en ge- 
noemde scheikundigen houden het daarom voor onwaarschijnlijk, dat 
de pyrrolkern daaruit gemakkelijk kan vrijkomen ter vorming van 
de door hen gevonden bases. 
Geheel anders daarentegen komt de pyrrolkern in de eiwitstoflen 
voor. Zij hangt hierin met de overige atoomgroepen van het mole- 
cule slechts door een eenige enkele binding saam D en de 4 koolstof- 
atomen en het eene stikstof-atoom, waaruit de pyrrolkern bestaat, 
hebben reeds zooveel waterstof opgenomen als mogelijk is, wat in 
pyrrolidine ook zoo is en in methylpyrroline nagenoeg. Door E. 
Fischer en zijn leerlingen is voorts proline, m.a.w.: a-pyrrolidine- 
carbonzuur, als constant ontledingsproduct van alle eiwitstoffen aan- 
getoond en het verband tusschen dit lichaam en pyrrolidine is zoo 
nauw, dat niemand aarzelen kan hun een gelijken oorsprong toe te 
kennen. 
P. en C. meeiien derhalve, dat het eiwitstoffen zijn op wier kosten 
de door hen geïsoleerde pyrrolbasen gevormd worden, en zij houden 
deze voor proto-alcaloïden^ die daarna door opname van andere 
1) De klem moet hier vallen op eenige, want een enkele binding is 
— in tegenspraak met de gebruikelijke benaming — steviger dan een 
zoogenoemde dubbele. 
