DE UITVINDING DER SCHRIJFTELEGRAAF VAN SAMUEL MORSE. 69 
werd. Ofschoon Lesage eerst zoo groote verwachtingen van zijn toe- 
stel koesterde, dat hij plan had, het aan Frederik den Groote ten 
geschenke aan te bieden, bleef het bij eenige aardige proeven bin- 
nenskamers. Ook in Frankrijk deed men destijds proeven in deze 
richting, maar men slaagde ook daar er niet in van de statische elec- 
triciteit eenigen dienst bij het telegrafeeren te verkrijgen. 
Dit veranderde niet, toen men op de gedachte kwam de inmiddels 
door onzen landgenoot Prof. Musschenbroek in 1746 uitgevonden 
en naar zijn woonplaats genoemde Leidsche flesch bij het telegrafee- 
ren aan te wenden. Ook de grootere hoeveelheid statische electriciteit, 
welke men daardoor op een zeker oppervlak kon ophoopen, was 
niet geschikt om zich, door weer en wind, langs metaaldraden over 
een groote lengte te laten voortleiden, zoodat de proefnemingen, die 
men in het laatst der 18de eeuw o.a. in Spanje tusschen Madrid en 
Aranjuez nam, zonder voldoende resultaat moesten gestaakt worden. 
Doch die eeuw zou niet eindigen vóór de belangrijkste ontdekking 
gedaan was, die er op het gebied der electriciteit te doen viel en die 
de deur opende voor al de vele toepassingen der electriciteit, waar- 
van wij in den tegenwoordigen tijd genieten. 
Flet licht kwam uit Italië. In het jaar 1780 ontdekte Luigi Gal- 
VANi (geb. 1737, gest. 1798), hoogleeraar in de anatomie aan de 
hoogeschool te Bologna, het sedert zoo bekend geworden samentrek- 
ken der spieren van een kikvorschpraeparaat, toen hij de zenuwen 
er van met een mes aanraakte, terwijl het op de tafel bij een in wer- 
king zijnde electriseermachine lag. Later bespeurde hij, dat de elec- 
triseermachine voor het verkrijgen van dat resultaat niet noodig was 
en de samentrekking der spieren ook volgde, als men de zenuwen en 
spieren van het praeparaat eenvoudig door een metaaldraad verbond. 
Spoedig bleek hem bovendien, dat in dit laatste geval de werking 
het krachtigst was, als de metaalverbinding uit twee verschillende 
metalen bestond. Galvani zelf achtte dit een niet veel beteekenende 
bijkomende omstandigheid. 
Voor Allessandro Volta echter (geb. 1745, gest. 1827), professor 
in de physica te Como, die later Galvani’s onderzoekingen voort- 
zette, werd de bijzaak hoofd zaak en daarop steunende, construeerde 
hij in 1799 de sedert naar hem genoemde zuil of kolom, bestaande 
uil een stapel plaatjes zink en koper, in paren op elkaar gelegd en 
door met zuur bevochtigde lapjes gescheiden. Hiermede was de grond- 
vorm verkregen van alle galvanische batterijen, die later zouden wor- 
den uitgevonden, de eerste der toestellen, waaruit een voortdurende . 
stroom van electriciteit kon verkregen worden. Volta zelf karakte- 
