1'2 DE UITVINDING DER SCHRIJFTELEGRAAF VAN SAMUEL MORSE. 
Latijnsche circulaire, gedateerd 21 Juli 1820, aan zijn vrienden en 
aan verschillende geleerde genootschappen medegedeeld en wekten 
groote belangstelling. Reeds op 11 September werden Oersted’s 
proeven in een zitting der Academie van Wetenschappen te Parijs 
door Prof. de la Rive uit Genève herhaald, en vele geleerden gingen 
zich daarna bezig houden met dezen nieuwen tak van de w’etenschap 
der electriciteit, die den naam electro-magnetisme verkreeg. Vooral 
de fransche geleerde André Marie Ampère (geb. 1775, gest. 1836) 
vatte het onderwerp ijverig aan en voegde vele nieuwe ontdekkin- 
gen bij die van Oersted. Voor de telegrafie bleek daarbij deze nieuwe 
werking van den galvanischen stroom vooral van belang, omdat reeds 
een zeer zwakke stroom een afwijking van de kompasnaald veroor- 
zaakte, als de draad, waardoor de stroom ging, herhaalde malen 
rondom de naald geleid werd. Hierdoor vermenigvuldigde zich de 
werking van den stroom zoo vele malen, als het aantal der windin- 
gen van den draad bedroeg, waarom men de nu spoedig ingevoerde 
toestelletjes, die konden dienen om de aanwezigheid van zeer zwakke 
stroomen aan te toonen, den naam van midtiplicatoren gaf. 
Het mag verwondering wekken, dat nu men in dit instrument 
een zoo gevoeligen seinontvanger had, die de aankomst van uit een 
ver verwijderde plaats afgezonden galvanische stroomen kon aanwij- 
zen, het nog zoo lang duurde voordat men met behulp daarvan een tele- 
graaftoestel in elkaar zette en in toepassing bracht. Een op Oersted’s 
ontdekking van 1820 berustende vorm van telegraaf, de eerste die 
in de practijk is ingevoerd en nuttig heeft gewerkt, namelijk de 
naaldtelegroaf, kwam eerst in 1837 in gebruik. Wel deed Ampère 
reeds dadelijk in 1820 den voorslag, zooveel draden tusschen de beide 
plaatsen te spannen, als men letterteekens wilde overseinen, en elk 
dezer aan een afzonderlijken multiplicator te verbinden, maar dit 
plan van den grooten, meer theoretisch dan practisch ontwikkelden 
geleerde kwam nooit tot uitvoering. 
Als de vaders van de naaldtelegraaf moeten eigenlijk beschouwd 
worden de twee geleerde vrienden Karl Friedrich Gauss en Wil- 
helm Eduard Weber, beiden hoogleeraar te Göttingen. Zij verbon- 
den aldaar in 1833 de sterrenwacht, waar Gauss veelal zetelde, met 
het ongeveer een kilometer verwijderde physisch laboratorium, waar 
Weber meestal zijn plaats had, en seinden elkaar op gemakkelijke 
wijze volzinnen toe, zonder meer dan één stel telegraafdraden en 
meer dan één bewegenden magneet te gebruiken. Zij deden dit door 
door dezen magneet, al naar de richting, waarin zij den stroom er 
omheen zonden, naar den eenen of den anderen kant te laten af- 
