NATUURBESCHRIJVINGEN UIT DE MIDDELEEUWEN. 
31 
krijgen een levendig aanzien; bloemen ontluiken allerwegen. Het vee 
wordt vruchtbaar en de vogels zingen een minnelied. Leeuwerikken 
en nachtegalen kwinkeleeren liefelijk en wel. Heel het aardrijk toont 
zich als de bruid die haar bruidegom wacht, zich voor hem ver- 
siert en begeerig naar hem uitziet. 
De lente is warm en nat, de lucht luw en vochtig. In den mensch 
neemt het bloed toe en stroomt sneller door al de leden. 
Met den tijd overeenkomende en passende is dan het gebruik van 
kwakkels, kuikens en eiei*en, welke dan overvloedig zijn, doch waar- 
van men niet meer dan zes bij een maaltijd moet eten. Melk is ook 
zeer gezond en van de kruiden wilde latuw. 
In geen ander jaargetijde is het laten zoo goed en op zijn pas. 
Men moet dan ook baden, zweeten en lichaamsbeweging nemen en 
men moet de ontluikende kruiden als medicijn gebruiken, welke het 
lichaam vlug en lenig houden. 
De eigenlijke zomer komt als de zon aan vangt te schijnen op den 
langsten dag van ’t jaar. De kleuren worden intenser; de winden 
verheffen zich door de hitte; de zee doet hare golven trager aan- 
rollen; slangen en hun venijn komen voor den dag; de lucht wordt 
helder, warm en licht. 
Het koren wordt blank en komt tot volheid en rijpheid, en heel 
het aardrijk is als de jonge vrouw die volwassen is; alles is met 
vrucht beladen, om den mensch voedsel te geven. 
De zomer is warm en droog, en dan behoort iedereen waar hij 
gaat droogte en warmte te vermijden ; vooral overmatig eten en over- 
dadig drinken; hij gebruike tot zijn bestzijn koel en vochthoudend 
voedsel: kalfsvleesch met azijn, karvoerde geen prikkende kruiden, 
blanke kuikens, pap van gerstenmeel, en andere spijzen en vruchten 
welke een frisch zuur hebben, zooals granaatappels. 
Voornamelijk onthoude men zich van vrouwen; men moet geen 
baden nemen, noch zich doen laten ; dat zou grootelijks nadeelig zijn, 
en men vermijde zooveel mogelijk alle vermoeienis. 
De herfst is er als de zonnegang voor den winter dag en nacht 
even lang maakt. Dan vangt haar kracht aan ; de nacht duurt dan 
langer dan de dag; de lucht wordt kouder en de winden verheffen 
zich; de rivieren worden lager, zoowel aan haar oorsprong als bij 
zee 2 ; de bronnen krijgen minder water, en de groene kleur van 
boom en plant vergaat. Des aardrijks schoon verdwijnt. De wilde dieren 
1) Een gewas in Dodonaeus Cruydtboeck genoemd. 
2) Van Maerlant denkt zeker aan Oostenwind. 
