PLANTLORE. 
19 
In verband met de kruisiging van Jezus de volgende: Ie. Van den 
ratelpopulier {Populus Iremula) of esp, met zijn steeds bewegende bladen, 
vertelt de legende : Toen Judas Christus verraden had en de gevolgen van 
zijn daad zag, liep hij het bosch in en wilde zich ophangen. De boomen 
waren wakker en lieten niet toe, dat zoo’n booswicht ze naderde. 
Alleen de esp sliep en Judas hing zich aan een van zijn takken op; 
toen hij wakker werd en den verrader zag hangen, schrok hij zoo, 
dat hij begon te beven en dat doet hij nu nog. 2e. Het perzikkruid 
heeft op ieder blad een roode vlek ; volgens de legende stond de 
plant tegen het kruis, waaraan Jezus gekruisigd werd en zoo vielen de 
bloeddruppels van Jezus op de bladen der plant. Duidelijk worden 
ons nu de namen: Jezusgras, op Texel en in Salland, en Christus- 
kruid, in Z-Ylaanderen in gebruik. 
Met de schepping van alles op aarde verband houdend zijn de ver- 
halen, verbonden aan het vergeet-mij-nietje en het sneeuwklokje. 
Ie het vergeet-mij-nietje. Toen God de wereld geschapen had, gaf 
Hij aan alle planten namen maar éen blauw bloempje aan de beek ver- 
gat Hij; dit ging naar den troon van God en vroeg om een naam. 
God antwoordde: Gij zult niet vergeten wonlen, vergeet gij Mij ook 
niet; vergeet-rnij-niet zij voortaan uw naam. 
2e het sneeuwklokje. De naam is vanzelf duidelijk; het bloempje 
heeft den vorm van een klokje, een kleur als de sneeuw en bloeit 
ook wel te midden van de sneeuw. Over beider betrekking vertelt 
een sage uit den Oberpfalts het volgende: Toen God alles geschapen 
had, gras, planten en bloemen en haar de schoone kleuren gegeven 
had, waarmede zij prijken, maakte Hij ten slotte ook sneeuw en 
sprak: »Uw kleur kunt gij uzelf uitzoeken. « De sneeuw ging naar 
het gras en zei : ^)Geef mij uw groene kleur« ; zij ging naar de roos 
en vroeg om haar kleur, dan naar het viooltje en dan weer naarde 
zonnebloem, want zij was ijdel en wilde een mooi uiterlijk hebben. 
Maar het gras en de bloemen lachten haar uit en stuurden haar 
weg. Toen ging zij naar het sneeuwklokje en zei bedroefd: »Als 
niemand mij een kleur geeft, gaat het mij als de wind, die alleen 
daarom zoo kwaad is, omdat men hem niet ziet.cc Toen erbarmde 
zich het bloempje over haar en sprak zachtjes :» Als u mijn eenvou- 
dig kleedje bevalt, moogt ge deze kleur nemen. « Sedert is de sneeuw 
wit; van alle bloemen is zij een vijandin, alleen van het sneeuw- 
klokje niet. 
Vele namen van vergiftige planten worden met den duivel in ver- 
band gebracht, de sage meldt hierover het volgende: Zooals het volk 
gelooft, heeft God de bloemen tot vreugde voor de menschen geschapen 
en zoo lang de mensch nog van bloemen houdt, is hij met onzicht- 
