PLANTLOEE 
DOOR 
A. J. HEUKELS-DE KRUYFF. 
Onder Plantlore verstaan we de studie der plantennamen in haar 
verband met het volksleven. De namen, die in Nederland in gebruik 
zijn, zullen weldra ter kennis van velen worden gebracht n.1. in het 
» Woordenboek van Nederlandsche plantennamen«. Daarin komen 
zooveel echt teekenende namen voor, dat men onwillekeurig den lust 
in zich voelt opkomen eens na te gaan, waar en hoe die namen 
ontstaan zijn. Het resultaat van dat onderzoek volgt hier. 
Vele namen vinden we, die wijzen op overeenkomst met deelen 
van dieren, zooals: vossestaart, kattestaart, paardestaart, hanepoot; 
of op overeenkomst met andere planten, zooals: doovenetel naar 
brandnetel, de wederik heet wilde wilg om de gelijkenis der bladen 
met wilgebladen; of op overeenkomst met levenlooze voorwerpen: 
bezemkruid, wollegras, pijpbloem. 
En wat een namen in verband met godsdienst, bijgeloof en genees- 
kunde 1 Lang niet altijd kon ik slagen in het vinden der afleiding 
en geen wonder ook; de plantennamen zijn vaak al zeer oud en zoo- 
lang aan een bepaalde plantensoort in een of ander opzicht een be- 
teekenis werd gehecht, kon de naam onveranderd behouden blijven, 
zoo spoedig echter vergeten was wat die beteekenis was, verbasterde 
de naam. Een paar voorbeelden uit den nieuweren tijd: de reseda 
heet in sommige streken van ons land rozip, een verbastering van 
roses (V Egypte', de pastinaak, een naam afkomstig van den Lat. 
naam Pastinaca, wordt veelal verbasterd tot: pinksternakel en dus met 
Pinksteren in verband gebracht. In Zeeuwsch- Vlaanderen noemt men 
het gewone kruiskniid : sensejuun, een verbastering van ’t Fransche 
