12 
HET »SMITHSONIAN INSTITUTION(( TE WASHINGTON. 
wendig oppervlak was glad en gekristalliseerd en toonde geen ander 
mineraal dan diamant zelf, maar het inwendige was wit en ondoor- 
schijnend. Wegens deze bijzonderheid brak de schatter den steen om 
aan zijn nieuwsgierigheid te voldoen en vond, dat een kleine vol- 
maak’t octaëdrische diamant in het midden van den grooteren steen 
was ingesloten. Maar dit was niet alles. Er waren vlokken van een 
wit mineraal, geen diamant, vastgehecht aan de stukken van den 
gebroken diamant. De vlokken zagen er wit uit, lieten licht door en 
zij waren kristallijn en ongeveer zoo hard als staal. In een toege- 
smolten buis verhit, gaven zij vocht af. Het smolt gemakkelijk aan 
een platinadraad tot een witten parel. Enkele korrels van dit witte 
mineraal werden verzameld en bij analyse bleek het apophylliet te 
zijn, een silicaat van calcium en kalium met 16 procent water. Men 
mag vragen, hoe kon de apophylliet een deel van dezen diamant ge- 
worden zijn?(( 
Met deze aanhalingen is het niet mijn bedoeling steun te geven 
aan de veronderstellingen van Williams, maar slechts den indruk 
te doen ontstaan, dat zijn artikel belangwekkend is. 
Hierna volgt een beschrijving met fraaie photographieën van den 
grootsten diamant ter wereld, die 25 Januari 1905 in de Transvaal 
gevonden is, in de »Premier minec(. De diamant is bekend als de 
yyCullinan diamondcc. De beschrijving is van F. H. Hatch en G. S. 
CoRSTORPHiNE. Hij Weegt 3024f caraat, de Koh-i-nur 793 karaat en 
de grootste, die te voren gevonden was, in 1893 te Jagersfontein, weegt 
972 karaat. 
De afmetingen zijn zoo omstreeks 4 bij 2^ bij 2 inches (1 inche 
= 2.5 cM.). 
'i)Goud in wetenschap en industi'iecc, een voordracht van G. T. Beilby, 
den president van de chemische sectie van de »British Associationa, 
afgedrukt uit »The Chemical Newscc, London vol. 92, 25 Aug. 1905, 
is zeer aanbevelenswaard te lezen, niet alleen omdat hier een over- 
zicht gegeven wordt van de methoden, die gebruikt zijn om goud te 
verkrijgen, maar vooral om de verrassende beschouwingen, die vast- 
geknoopt worden aan de eigenschappen, die het goud onder verschil- 
lende omstandigheden toont. Dat deze verrassend zijn, moge blijken 
uit de laatste volzinnen, waarin de auteur zijn theorieën resumeert: 
))Maar het komt mij voor, dat de studie van de problemen van de 
vloeibare en de opgeloste toestanden veel vereenvoudigd kunnen 
worden door de erkenning (1) dat de primaire physische eigenschap- 
