HET »SMITHSONIAN INSTITUTIONC( TE WASHINGTON. 
9 
vroegere methoden voor het bepalen van den afstand der zon. Zeer 
levendig is de beschrijving, hoe men tot in 1900 het er over eens was, 
dat de zonparallaxis is 8^^8, overeenkomende met de aberratie-con- 
stante 20''.478. Maar sedert 1896 gaf elke meting van de laatste con- 
stante waarden boven 20^'.5, waardoor de zonparallaxis 8".77 zou 
worden. 
Ook andere indirecte methoden van meting voerden tot deze uitkom.st. 
In de beweging der maan komen storingen voor van korte periode, 
maar van ongelijken duur. veroorzaakt door de zon. De ongelijkheid 
is het gevolg daarvan, dat de werking van de zon grooter is op die 
helft der maanbaan, die naar de zon toegekeerd is, dan op de andere 
helft. Het gevolg daarvan is, dat de maan meer dan twee minuten 
later is bij eerste kwartier en twee minuten vroeger bij laatste kwar- 
tier, op de plaats waar zij moest zijn, wanneer er geen storing was. 
Het is duidelijk, dat de grootte van het effect moet af hangen van de 
verhouding tusschen de afstanden van de zon en van de maan tot de 
aarde. Hierdoor kan een bepaling van de zonsparallaxis verkregen wor- 
den, zoogenaamd door de methode van »de parallactische ongelijk- 
heid der maaiKc. In de tweede plaats kan men voor het meten der 
zonsparallaxis ook gebruik maken van storingen in de bewegingen van 
andere planeten, veroorzaakt door de aarde, daar deze afhangen van 
de massa der aarde, die daaruit bepaald kan worden. Verder is er 
een betrekking tusschen de massa der aarde, de waarde van de gra- 
vitatie-constante. de lengte van het jaar en den afstand der zon, waar- 
uit de laatste grootheid kan afgeleid worden. 
De eerstgenoemde indirecte methode (parallactische ongelijkheid der 
maan) gaf als waarschijnlijke waarde van de zonparallaxis 8''. 77 en 
die van de massa der aarde 8^ '.759. 
In 1898 werd nu heel gelukkig door Witt, van de IJrania sterren- 
wacht te Berlijn, een kleine planeet Eros ontdekt. Deze heeft een 
sterk excentrische baan^ grootendeels binnen die van Mars gelegen. 
Zij heeft een helling van 10^ met de baan der aarde. Bij gunstige 
gelegenheden komt zij zeer dicht bij de aarde, ongeveer 24,000,000 
kilometers. Omstreeks December 1900 tot Maart 1901 zou dit het ge- 
val zijn, daarom werd gretig gebruik gemaakt van deze gelegenheid 
om op achttien observatoriën, over de geheele aarde verspreid, pho- 
tographische opnamen van deze planeet gedurende dien tijd te maken. 
De uitkomsten van al deze waarnemingen waren op het oogenblik 
toen de lezing gehouden werd nog niet bekend, maar Hinks heeft 300 
opnamen in de periode van negen dagen, door negen verschillende 
observatoriën verkregen, verwerkt en dit gaf hem voor de parallaxis 
