DE UITVINDING DER SCHRIJFTELEGRAAF VAN SAMUEL MORSE. 77 
bij het verlaten van de boot op 13 October 183'2 tot den kapi- 
tein sprak. 
Het eischte daarna echter nog veel tijd en moeite van den uitvin- 
der, om zijn idee tot uitvoering te brengen. Drie jaar lang, van 1832 
tot 1835, was hij daaraan bezig met zijn bescheiden hulpmiddelen 
en zonder eenigen bijstand van anderen. Zijn seinontvanger timmerde 
hij op zijn kamer in elkaar uit een tafel, een schilderijlijst en het 
houten raderwerk van een Neuienberger klok. Dit laatste diende, om 
over een paar rollen een lange strook papier met gelijkmatige snelheid 
voort te bewegen. Op dit papier rustte de punt van een potlood, dat 
het onderste deel uitmaakte van een soort van slinger, die, als er niet 
geseind werd, loodrecht neerhing, waardoor, als het uurwerk in be- 
weging was, op de papierstrook een rechte lijn werd getrokken. Op 
een hooger gelegen deel van den slinger, waar een ijzeren ankertje 
was aangebracht, werkte een electromagneet, die als de stroom er 
door ging, den slinger een klein eindje uit zijn stand bracht. De lijn, 
door het potlood geteekend, kreeg hierdoor een zijdelingsche uitwij- 
king, doch zett^ zich in de vroegere richting voort, zoodra de stroom 
weer werd afgebroken. Door herhaaldelijk den stroom te openen en 
te sluiten, kon men twee of meer zigzagvormige uitwijkingen dicht 
bij elkaar verkrijgen en deze, door eindjes van de onafgebroken rechte 
lijn van elkaar gescheiden, konden de verschillende letterteekens 
voorstellen. 
Men ziet, dat er bij dezen eersten seinontvanger van Morse nogal 
vrijwat verschil bestond met den later door hem zelf daar voor in de 
plaats gestelden, waarvan een horizontale hefboom de hoofdzaak is, 
die aan het eene einde het potloodje tegen het papier drukt, wan- 
neer op het andere einde de electromagneet werkt. Doch meer on- 
derscheid nog was er tusschen het allereerste model van seingever^ 
dat Morse vervaardigde, en den later door hem aanvaarde. Hij had 
namelijk eerst het idee, dat het herhaaldelijk afbreken en sluiten 
van den stroom, telkens, juist zoo vaak als voor een bepaalde letter 
noodig was, op mechanische wijze moest geschieden. Daarom gebruikte 
hij voor elk letterteeken een blokje hout, met zooveel uitstekende 
tanden er aan als het aantal malen, dat de stroom moest worden 
afgebroken, bevestigde voor het seinen die blokjes in de vereischte 
volgorde op een houten latje en bewoog dit dan zóó onder den 
hefboom door, die voor seingever diende, dat hij evenveel malen op 
en neer wipte, als het aantal tanden aangaf, waardoor dan de stroom 
een gelijk aantal malen werd afgebroken en gesloten. 
Kort na de eerste openbare proefnemingen met zijn toestel in 1835, 
