SOORTEN EN BASTAARDEN. 
85 
door Boulenger bestudeerd {Journal of Botany^ October 1907). Hij 
vond liaar in menigte rondom het Natural History Museum te Soutb- 
Kensington bij Londen. Het was de gewone europeescbe vorm, die 
voor eeuwen uit Virginië is ingevoerd en die thans overal in Europa 
verwilderd is. Hij vergeleek haar met de exemplaren die door I.innaeus 
verzameld zijn en waarop deze zijne beschrijving steunde. Het bleek 
dezelfde vorm te zijn. In N.- Amerika echter groeien in de noord- 
oostelijke en centrale Staten tal van ondersoorten van O. bienins, 
die allen duidelijk van Linnaeus’ soort afwijken, terwijl het onzeker 
is, of dit laatste type al reeds in Amerika teruggevonden is. 
Boulenger zette zijne studiën nu op verschillende plaatsen voort 
en ontdekte in 1904 in Bretagne, nabij La Garde St. Cast, niet ver 
van St. Malo, een groeiplaats, die hem aan de bij South-Kensington 
waargenomen standvastigheid der soorten in dit geslacht deed twijfelen. 
Hier groeiden planten bijeen, waarvan sommige geheel met O. Lawarck- 
iana en andere met O. hiennis overeenkwamen. Daartusschen een 
schijnbaar oneindige reeks van overgangen, zoodat men zonder moeite 
voor elk orgaan seriën kon maken, die de beide, ver uiteenstaande 
uitersten geheel geleidelijk verbonden. Zoo b.v. voor de bloem- 
bladeren, die bij Lamarck’s soort ongeveer dubbel zoo groot zijn als 
bij O. hïennis. Zoo ook voor de stijlen, die bij de eerste de stempels 
hoog boven de meeldraden verheffen, doch hij de andere er juist 
tusschen en tegen aan plaatsen. Boulenger’s twijfel nam voort- 
durend toe en wel des te meer, naarmate hij de planten nauw’keu- 
ilger onderzocht. Hij kwam ten slotte tot de conclusie, dat men hier 
met een teruggang van Lamarck’s soort tot den andei-en vorm, die 
vermoedelijk haar voorouder is, te doen had. 
Toevallig komt in de duinen bij Zand voort precies hetzelfde ver- 
schijnsel voor. Voor vele jaren had ik, van den straatweg af, in de 
duinen eenige exemplaren van Lamarck’s Teunis-bloem zien bloeien. 
In Juli 1905 besloot ik die groeiplaats nader te onderzoeken, in de 
hoop een tweede goede vindplaats van deze soort aan te treffen. Ik 
vond ook werkelijk, op een afgelegen plek, groote velden die met die 
soort dicht bezaaid waren. Het was een prachtig gezicht, die vele 
duizenden van groote, wijdvertakte planten te zien, beladen met de 
tallooze gele bloemen. Spoedig bleek echter, dat het doel van mijn 
tocht in zoover mislukken moest, als deze Lamarckiana’s verre van 
zuiver waren. Zij variëerden in het ongelooflijke en wel in hoofdzaak 
in de richting van O. hiennis. Alle overgangen kon men vinden en 
in alle kenmerken. Er was niet één lijn van tusschen vormen, maar 
als het ware een bundel van lijnen, die van O. T^amarckiana wijd 
