ONZE DERDE EXCURSIE. 
91 
hebben niet anders te, doen dan even de mooie bloempjes met de vijf 
kroonslippen en lange buis, die tot halverwege door de vijf kelktan- 
den wordt omsloten, te bezien. In de rijpe bloempjes staat de stam- 
per met zijne beide fluweelachtige lobben in het midden tusschen 
de vijf helmknoppen; beziet men den stamper in een bloempje, dat 
pas zijne blaadjes heeft ontplooid, dan ziet men dat hij zich stei’k 
terzijde buigt. De helmknoppen stuiven naar buiten, doch ze draaien 
zich schroefvormig, als een kurketrekker. i\l deze bewegingen ge- 
schieden voor de bestuiving en zijn niet zoo heel gemakkelijk na te 
gaan, maar niettemin het waarnemen dubbel waard. Wanneer we 
nog hebben gezien, dat de gaafrandige, langwerpige blaadjes, die te- 
genoverstaand geplaatst zijn, het stengeltje even zittend omsluiten, 
dan zeggen we het plantje, dat tot de Gentianaceeën behoort en ze- 
ker Duizendguldenkruid wordt geheeten, omdat het eertijds voor zieke 
menschen wel duizend gulden waard was, ook goeden dag. 
Wat voor een aardig dier vliegt daar weg, nu we de struiken 
van een buigen? Men zou bijna denken aan een vogeltje, doch aan de vier 
vleugels zien we al dadelijk dat het een vlinder is. ’t Is de grootste 
bij ons voorkomende nachtvlinder, die Doodshoofdvlinder' genoemd 
wordt. Vanwaar die naam ? Zie eens op den rug van het borststuk, 
dan zult ge daar een geel gekleurde vlek vinden, die wel eenigszins 
op een doodshoofd gelijkt, maar zeer juist is het beeld niet. 
Hoe mooi gekleurd zijn de bovenzijden der vleugels: donkerbruin 
met gele en grijze vlekjes en streepjes en een witte stip op het mid- 
den. De ondervleugels zijn okergeel met twee zwarte d warsbanden, 
en het achterlijf is mooi geel met een breeden blauwen streep en zwaïte 
dwarsband. Wanneer men het dier aanraakt, geeft het een rate- 
lend geluid. Dat doet geen enkele andere vlinder bij ons en men weet 
ook niet precies te zeggen, op welke wijze het wordt voortgebracht, 
daar de geleerden het er niet over eens zijn. In het zuiden van 
Frankrijk zijn meer geluid gevende vlinders, die een vlie.^je, hetwelk 
dienst doet als kleine trom, op den laalsten ring van het borststuk heb- 
ben. Naar zoo’n vlie.sje zoekt men bij den doodshoofdvlinder te vergeefs. 
Deze vlinder is voor ons land een vreemdeling, uit Indië en Afrika 
tot ons overgekomen. Vroeger kwam ook de aardappelplant in ons 
land niet voor, en juist de bladeren hiervan heeft de groote, fraaie 
rups van den doodshoofdvlinder noodig, Zoo’n rups is te kennen aan 
hare fraaie kleuren en ook aan een krommen hoorn op den achter- 
sten ring. Gelukkig voor den tuinman komt deze fraai geel gekleur- 
de rups, versierd met heldei'blauwe, zwartgezoomde, schuinsche stre- 
pen, niet dikwijls in de aardappelvelden voor. 
