92 
ONZ1-: DERDE EXCURSIE. 
Toen de doodshoofdvlinder voor het eerst in Frankrijk werd waar- 
genomen, brak kort daarna een besmettelijke ziekte uit, waarvan 
de vlinder de schuld kreeg, evenals de fraaie pestvogel wel als voor- 
bode van de vreeselijke pest werd beschouwd en daaraan zijn lee- 
lijke naarn verschuldigd is. 
Ook de Latijnsche naam van den doodshoofdvlinder (Acherontia 
atropos), die zoo iets aangeeft als afschuwelijk lijden, of doodsge- 
zant, spruit voort uit dat volksgeloof. 
Ook bij de Engelsche boeren staat deze vlinder in geen goed 
blaadje. Zij meenen, dat hij met tooverheksen in betrekking staat 
en dat het piepend geratel niets anders is dan het fluisteren van de 
namen der personen, die weldra moeten sterven. We zullen deze 
meeningen niet overneraen, maar in den kleurigen doodshoofdvlinder 
een voorwerp zien, dat aanpast bij zijn omgeving en dat wij, wan- 
neer het zich niet te sterk vermenigvuldigt, gaarne zullen begroeten 
als de grootste der bij ons wonende Heterocera. 
Daar is nog een ander insect, dat we ook zoo terloops willen 
bezien, ’t Lijkt wel een groote krekel. Aan zijne verbazend lange 
springpooten en zijne kolossale sprieten ziet men wel dadelijk met 
een ander dier te doen te hebben, ofschoon de krekel tot zijne fa- 
milie behoort, ’t Is een sprinkhaan en wel de zoogenaamde Wrat- 
tenbijter of Decticus verrucivorus, kenbaar aan de d warsstreepjes op 
de breede dijbeenen en op de vleugels. Want er zijn ook verschil- 
lende soorten sprinkhanen. Laat ons slechts even denken aan den 
Treksprinkhaan, die in zwermen, uit millioenen exemplaren bestaande, 
in warme landen dikwijls een groote plaag kan zijn. Soms komt 
deze in zoo groote hoeveelheid voor, dat de treinen er niet verder 
door kunnen gaan, omdat zich een dichte pap in de wielen heeft 
gevormd. Waar zoo’n zwerm neervalt, daar wordt het vruchtbaarste 
land in korten tijd in een dori'e woestenij veranderd. Gelukkig daarom, 
dat onze wrattenbijter niet in zoo groot aantal voorkomt; want ook 
die heeft planten tot zijn onderhoud noodig. 
Maar hoe zou deze sprinkhaan aan zoo’n zonderlingen naam ko- 
men? Ook deze spruit voort uit bijgeloof, hetwelk vooral nog in Zwe- 
den wordt aangetroflen. Volgens Linnaeus laten de boeren aldaar 
hunne wratten door dit groote insect afknagen: zij beweren, dat de 
sprinkhaan dan tevens een vocht op die plaats uitstoot, waardoor de 
wratten verdreven worden. Ook de Latijnsche soortnaam » vermei vo- 
rus« beteekent » wratten verslinder cc. 
De wijfjes van den wrattenbijter hebben aan het achterlijf een 
lange legboor, waarmede zij gaten in den grond boren, om daarin hunne 
