ÜOEKBESFF’.EKING. 
1)5 
Het potentiaal-verval van de anode af werd gemeten door op een 
afstand van 2 c.M. van de anode een koperdraad, als zoogenaamde 
sonde, aan te brengen. Dit verval wisselde af van 2100 — 2800 volt, 
gemiddeld werd 2200 volt gerekend. 
Rekent men nu, dat de anodestralen hun snelheid ontleenen aan 
<lit potentiaalverval, dan kan men hierdoor de verhouding van de 
lading e tot de massa m der deeltjes berekenen. Men vindt dan voor 
natrium 
= 0,45 X 103 , 
\ m / Na 
terwijl voor waterstof 
f-\=9.5 X 103 
\ '« /h 
is, waaruit volgt 
^21 
mn 
dus ten naasten bij het atoomgewicht van natrium. 
Om de afwijking der anodestralen door een magnetisch veld te 
meten, werden deze stralen voortgebracht in een glazen bol, die een 
middellijn van 8.8 c.M had, en tusschen de poolschoenen van een 
electromagneet geplaatst was. De anoden bestonden uit mengsels van 
kool met natriumjodide, lithiumjodide en strontiumjodide. De onge- 
veer 4 c.M. lange anode.^traal bevond zich over de geheele lengte in 
een constant magnetisch veld. Als diaphragma diende een dun koper- 
blik met een spleet van 0.5 X 0 rn.M., dat ongeveer in het nudden 
stond van den weg, dien de stralen aflegden. 
Het potentiaalverval aan de anode kon met behulp van een sonde 
gemeten worden. Uit de afwijking der stralen kon dan de snelheid 
0 
V en — berekend worden. Zoo werd gevonden voor natrium bi] een 
rn 
potentiaalverval van 3800 volt: 
v = 1.87 X 10^ ^ 
e 
— 0 46 X 10’ 
=r 21 
sec 
m 
mn 
. cM 
V 1.^6 X 10^ — 
e 
- = 0.41 X 10» 
= 23. 
sec 
m 
mn 
metingen gaven, evenals uit de verschuiving 
der spectraal- 
lijnen naar Doppeer gevonden is, voor de massa der deeltjes het atoom- 
gewicht van natrium. De snelheid werd hier iets grooter gevonden, 
in overeenstemming met het grooter potentiaalverval. 
Lithium gaf verschillende uitkomsten naar gelang van de soort der 
spectraallijnen. De hoofd stralen gaven : 
