BOEKBESPREKING. 
9G 
bij potentiaal 
= 2600 volt, snelheid 
X 
o 
-r+l 
II 
> 
107 
cM e 
— 1.11X103™“ 
— S.6 
sec rn 
mNa 
V = 3200 volt V = 
2.71 X 10^ 
cM 
e 
1.15 X 10» : 
-8.3. 
sec 
m 
IPNa 
Voor de door de auteurs zoo genoemde ))stijfste« stralen van li- 
thium, vonden zij : 
Potentiaalverschil 
V = 2600 
snelheid v = 1.89 X 10’ — 
A=0.69 X 103 
= 14 
sec 
m 
niNa 
V = 3000 
V = 2.27 X 10’ 5.^ — 
sec m 
= 0.86 X 103 
lïlLi _ 
niNa 
V = 3500 
o w 1 A 7 cM e 
V — 2.4b X 107 — __ : 
sec m 
= 0.87 X 103 
mpi _ 
aiNa 
Het atoomgewicht van lithium is 7, zoodat vooral de stijfste stra- 
len een veel grootere waarde voor m gaven. Bij de hoofdstralen was 
het verschil kleiner. Men kan dit volgens Stark verklaren door aan 
te nemen, dat de lithium-anodestralen uit lithiumatomen bestaan, 
wier ladingen op den weg, dien zij doorloopen, geneutraliseerd wor- 
den, zoodat zij niet op den geheelen weg door het magnetisch veld 
een afwijking krijgen. Dientengevolge zou dan v te klein en 
IRNa 
te groot gevonden worden. De meerderheid der stralen zou echter ge- 
vormd worden door lithiumdeeltjes, die over den geheelen weg gela- 
den blijven. 
Voor de stralen van het strontiumzout werd gevonden; 
V ^ 2800 volt V = 1.08 X 10- — — = 0.21 x lO» = 90 
sec m m h 
Het atoomgewicht van strontium is 87. Bij de berekening van 
werd, in overeenstemming met de bivalentie van strontium, de lading 
e twee maal zoo groot gerekend als die van natrium en lithium. 
Uit deze proefnemingen mag besloten worden, dat de door natrium, 
lithium en strontium voortgebrachte anodestralen uit voortgeslingerde 
metaal-ionen bestaan en dat de energie van de stralen hoofdzakelijk 
afkomstig is van het electrisch veld, dat zij doorloopen, in dit geval 
dus het potentiaalverval bij de anode. Verder mag men aannemeiu 
dat een groot deel der anodestralen uitgaan van de anode zelf en dat 
voor deze dezelfde wetten gelden als voor de kathodestralen. 
B. 
