BOEKBESPREKING. 
hi6 
hulpmiddel bij het onderwijs en bij de vorming der studenten, maar 
zal zij ook in de wetenschap van groote beteekenis blijken te zijn. 
Wie werkelijk volgens deze nieuwe methode geleerd heeft plan- 
tenstructuren te beschrijven, zal dikwijls versteld staan over de 
slechte wijze waarop in de groote botanische litteratuur beschreven 
wordt en, zooals Professor Moll ook opmerkt: »onze verbazing over 
dit verschijnsel wordt niet minder als wij bedenken dat het zich 
voordoet in een wetenschap waarin een Linnaeus groot is geweest 
en waarvoor een De Candolle zijn Phytographie heeft geschreven. 
En dat deze slechte beschrijfkunst met zijn vele herhalingen en zijn 
nog talrijker weglatingen van belangrijke dingen, schadelijk is, dat 
hierdoor de kennis der plantenstructuren geringer is dan zij had 
kunnen zijn, behoeft geen betoog, terwijl bovendien nog de geringe 
raadpleegbaarheid der onsystematisch geordende stof aan het nuttig 
effect der wèl waargenomen feiten in belangrijkejmate afbreuk doet.« 
Verder zou ik nu nog een en ander willen zeggen over die 
schema’s, waardoor dan deze vaste redactie mogelijk gemaakt wordt, 
en over hunne inrichting. 
Het eerste schema dat gegeven wordt, behandelt den bouw van de 
cel. Hierin worden, nadat gewezen is op den vorm en de afmetingen 
der cel, achtereenvolgens van den wand en van den inhoud alle mo- 
gelijke er aan voorkomende deelen opgesomd, zoodat achtereenvolgens 
van den wand de dikte, de structuur, kleur, chemische samenstelling, 
teekeningen (stippels in vele soorten, ringen, spiralen, enz.), openingen, 
en de intercellulaire ruimten de revue passeeren, hierna van den 
inhoud het wandstandig protoplasma met de protoplasma-armen, de 
kern, de plastiden en de vacuole, elk met tal van bijzonderheden. 
Bij de beschrijving van een celsoort kan men dus, het schema 
doorgaande, zich telkens afvragen : is dit of dat kenmerk of deel hier 
ook aanwezig, is dit of dat geval hier verwezenlijkt en, als dit vast- 
gesteld is, zich afvragen wat daaromtrent neer te schrijven valt. 
Na de cel volgt het schema voor de vaten, daarna voor de meris- 
temen, hierna komt dan een reeks van acht schema’s voor bepaalde 
samengestelde weefsels, n.1. voor den stoma-toestel, de aanhangselen 
van uit- of inwendig oppervlak, de emissariën, de inwendige klieren, 
den primairen fibrovasaalstreng, het secundair xyleem, het secundair 
phloëem en in de laatste plaats voor het secundair kurkweefsel met 
de lenticellen. Deze schema’s bevatten ook weer telkens een opsom- 
ming van alle deelen, die zich hieraan voor kunnen doen en van alle 
structuurmogelijkheden, waarbij nu natuurlijk de cellen zelve niet 
nader ontleed worden daar het algemeen celschema reeds eenmaal 
