HET EXPERIMENT IN DIENST DER MORPHOLOGIE. 
141 
bijv. boven op den kop van het diertje. De poot ontwikkelt zich 
daar geheel normaal verder, met zijn skelet, spieren, bloedvaten en 
— ook met zijn zeymwen. De poot boven op den kop is spontaan 
bewegelijk en de zenuwen krijgen secundair dunne verbindings- 
takjes met kopzenuwen en wel met den N. facialis. Uit dit ex- 
periment is dus met zekerheid te besluiten, dat in het overge- 
plante pootstornpje de aanleg van de zenuwen reeds aanwezig was, 
vóór deze als zoodanig herkenbaar waren. Nu heeft echter Hakrison 
het onderzoek op nog jongere stadiën van de padlarven ondernomen. 
Bij zeer jonge larven, waar nog niets van den aanleg van een poot 
te ontdekken is, kon hij door een insnijding langs het ruggemerg de 
streek van het lichaam, waaruit de poot zich later ontwikkelen zal, 
scheiden van het centrale zenuwstelsel. De poot ontwikkelt zich ook 
nu normaal verder met skelet, spieren en bloedvaten, maar — nu 
geheel zonder zenuwen^ zoodat de poot volkomen onbeweeglijk en 
gevoelloos blijft. Tusschen deze twee medegedeelde stadiën in moet 
dus het kritieke oogenblik liggen, waarop de aanleg der zenuwen in 
den poot ingroeit. Het eindresultaat is nog niet verkregen, maar wij 
mogen met zekerheid verwachten, dat het binnenkort bereikt zal 
worden door de beide reeksen van experimenten in tijd dichter en 
dichter bij elkaar te brengen. 
Ten slotte wil ik u nog een paar merkwaardige transplantatie- 
proeven mededeelen, die door Lewis ondernomen werden met het 
doel om omtrent de oorzaak van het ontstaan der lens in het oog 
meerdere zekerheid te verkrijgen. 
Reeds wees ik er op, dat de lens ontstaat door eene verdikking 
en latere afsnoering van het deel van de opperhuid, dat over den 
oogbeker heen loopt. Verschillende vragen doen zich nu hierbij voor. 
Ten eerste de vraag of de verdikking van de opperhuid, die de lens 
leveren zal, veroorzaakt wordt door den prikkel van den tegen de 
opperhuid aandringenden oogbol; en dan verder de vraag of de plaats 
van de opperhuid, waar de lens zich vormt, daartoe reeds voorbe- 
schikt is, of dat ieder willekeurig stuk van de opperhuid tot die lens- 
vorming in staat zou zijn. Om tot oplossing van deze vragen te 
komen, ging Lewis op twee verschillende wijzen te werk. Ten eer- 
ste verwijderde hij het stukje huid boven de oogblaas van een kik- 
vorschlarve en bracht in plaats daarvan een stukje huid van den buik 
van een andere kikkerlarve, dat gemakkelijk aan het omgevende 
weefsel vastgroeide. Zoodra nu de oogblaas tegen dit ingelaschte stukje 
buikhuid aandrong, ontwikkelde zich hieruit een normale lens. In 
dit geval kon evenwel nog zeer terecht de bedenking gemaakt wor- 
