DE STUDIE DER INSECTEN-BIOLOGIE 
DOOR 
J. C. H. DE MEIJERE i) 
Met een variatie op het woord van den schrijver uit de Oudheid 
kan men zeggen: habent sua fata scientiae: ook de wetenschappen 
hebben hare lotgevallen. In bizondere mate geldt dit ook voor de 
zoölogie. Nu eens trad de systematische richting, dan weer de histo> 
logische of embryologische meer op den voorgrond ; soms was jaren 
achtereen de vergelijkend anatomische richting overheerschend. Zooals 
in de renbaan aller oogen zich richten naar het ros, dat op een 
gegeven oogenblik het einddoel het meest nabij schijnt, zoo trok ook 
in de zoölogie die richting telkens het meest beoefenaars, welke de 
grootste kans scheen te bieden op verrassende resultaten. Nu eens 
was het een, nieuw opgeworpen theorie, dan weer een nieuw ontdekt 
instrument of een nieuwe methode van onderzoek, waardoor de 
zoölogie geheel van aanzien veranderde. Tot de studie van de levens- 
wijze der dieren gevoelden zich echter de vak-zoölogen in den regel 
slechts weinig aangetrokken. Vooral de entomologische literatuur der 
vorige eeuw draagt hiervan de duidelijke sporen. Beschrijvingen van 
nieuwe soorten vullen bijna geheele deelen van tijdschriften, en 
sporadisch vindt men daartusschen als oasen in de woestijn korte 
mededeelingen omtrent het leven der insecten verspreid. Was het, 
omdat de overgroote rijkdom der vormen geen tijd liet voor iets anders 
1) Met weglating eener inleiding omtrent doel en beteekenis der 
Technische Zoölogie en der gebruikelijke toespraken aan het einde 
vormt het bovenstaande de rede, waarmede de schrijver op den 
Januari 1908 het ambt van Buitengewoon Hoogleeraar in de Technische 
Zoölogie aan de Universiteit van Amsterdam openlijk aanvaardde. 
