154 
DE STUDIE DER INSECTEN-BIOLOGIE. 
welkom bestrijdingsmiddel op een oogenscbijnlijk uiterst onbelangrijke 
biologische eigenaardigheid. 
Als ik u een voorbeeld noemen mag, zou ik willen wijzen op het 
u allen bekende motje, welks rups de wormstekige appelen bewoont 
en niet alleen in Europa, maar bijna nog meer in de uitgebreide 
boomgaarden van Noord-Amerika, Australië en Z. -Afrika de appel- 
cultuur bedreigt. Het is bekend, dat tegen dit dier ook in Europa 
vooral van vangbanden wordt gebruik gemaakt, banden van papier 
of stroo, welke aan de stammen der ooftboomen worden aangebracht, 
en waarvan de doelmatigheid berust op het feit, dat de rupsjes, hetzij 
komende uit de ter aarde gevallen aangetaste appelen, hetzij uit den 
boom naar beneden kruipende, zich normaal in de schorsspleten, en 
nu ook bizonder gaarne onder deze banden verschuilen en daar later 
in pop overgaan. Zij zouden hier ook werkelijk een uitstekende ver- 
blijfplaats gevonden hebben, ware het niet, dat de mensch nu ter zijner 
tijd deze banden afneemt en verbrandt. Op deze wijze wordt het dier 
echter eerst gedood nadat het de schade heeft aangericht, waarmede 
vooral de practische Amerikanen zich natuurlijk niet gaarne tevreden 
stellen. Door hen zijn onderzoekingen ingesteld, of het niet mogelijk 
zou zijn het dier in zijn vroegere stadiën, dus als ei of als jonge 
rups, te verdelgen. Het was gebleken, dat het vlindertje zijne eieren 
legt aan de oppervlakte der jonge vruchten, dus genoeg blootgesteld 
om door het een of ander besproeiingsrniddel te worden bereikt, maar 
de schaal dezer eieren is zoo resistent, dat geen der gebruikelijke 
middelen voor bet vernietigen der kiemen voldoende is, dan in een 
zoo sterke concentratie, dat de hoornen er onder lijden. Is het rupsje 
eenmaal in de jonge vrucht gekropen, dan is het voor besproeiing te 
laat. Zaak is het dus, het rupsje te bereiken in den korten tijd tus- 
schen het uitkomen uit het ei en het binnendringen in de vrucht. 
Dat deze poging met succes bekroond is, is nu juist te danken aan 
een zoodanige kleine biologische merkwaardigheid. Het rupsje begeeft 
zich namelijk in den regel naar den top van de vrucht en vertoeft 
daar eenigen tijd tusschen de aldaar nog voorhandene kelkblaadjes, 
aleer het naar binnen dringt. Juist dit oponthoud is voor het dier 
noodlottig; want er is nu kans, dat het het aantasten dezer kelk- 
blaadjes, wanneer de vruchten met^een zwakke vergifoplossing zijn 
besproeid, met den dood moet bekoopen. 
Een tweede voorbeeld ontleen ik aan de biologie van den non- 
vlinder. Deze bij ons te lande minder, maar voor de boschcultuur in 
Duitschland dikwijls hoogst verderfelijke soort wordt in hare ver- 
schillende stadia op zeer uiteenloopende wijze bestreden, waaronder 
