DE STUDIE DER INSECTEN-BIOLOGIE. 
155 
deze, dat men lijmringen om de boomeii aanbrengt. Waar bij deze 
soort de eieren vrij hoog tegen den stam worden afgezet en de rupsen 
zich dus vrij van daaruit naar de kroon kunnen begeven, zou het 
aanbrengen der lijmringen weinig zin hebben, ware het niet, dat deze 
rupsen niet alleen zeer vraatzuchtig, maar ook zeer bewegelijk zijn 
en zich bij de minste verontrusting naar beneden plegen te doen 
vallen. Men kan alzoo gerust zeggen, dat elke nonrups minstens eens 
in haar leven met den grond in aanraking komt en onmiddellijk weer zal 
trachten tegen den stam naar boven te kruipen, maar dan vormen 
de lijmbanden een beletsel; de geheele, zeer doeltreffende methode 
berust dus eigenlijk op het eigenaardige temperament dezer rupsen. 
Op een zaak, die in de economische entomologie eveneens een 
groote rol speelt, wil ik thans uwe aandacht vestigen, nl. op de voedsel- 
quaestie. Slechts uiterst weinig insecten zijn volstrekt monophaag, 
dus aan een enkele plantensoort gebonden; veel grooter is het aantal 
der in ’t geheel niet kieskeurige soorten, zooals b.v. de aan de meest 
verschillende gewassen schadelijke gamma-uil, die nagenoeg alle kruid- 
achtige planten, met uitzondering van grassen, als voedsel gebruiken 
wil. Verreweg de groote meerderheid behoort echter tot een derde 
rubriek; zonder op één bepaalde plant aangewezen te zijn, stellen zij 
zich ook niet met alles tevreden. Hierbij doen zich meermalen merk- 
waardige verschijnselen voor. Soms openbaart zich een benijdens- 
waardig vermogen voor het bespeuren van systematische verwant- 
schap. Verscheidene soorten voeden zich uitsluitend met Coniferen, 
maar welke soort het is, is hun vrij onverschillig. De rups van den 
olifantsvlinder leeft o.a. op Epilobium, maar gaat ook gaarne op de 
gekweekte Fuchsia’s over, welke planten tot dezelfde familie behooren. 
Het geval heeft zich zelfs voorgedaan dat een rups van de systema- 
tische verwantschap eener plant eerder op de hoogte bleek te zijn 
dan de botanicus; zoo vond men op het geslacht Briin/cZsia een rups, 
wier verwanten alle leven op Solaneeën; de plant, die langen tijd 
bij de Scrophularineeën werd ingedeeld, bleek bij nader onderzoek 
inderdaad ook een Solanee te zijn. 
Een nog merkwaardiger verschijnsel is het, wanneer sommige, ten 
nauwste aan de normale voedingsplant verwante soorten of zelfs som- 
mige harer eigen variëteiten niet meer aan de eischen van het insect 
voldoen. Voorbeelden hiervan zijn er genoeg, de verklaring ervan ligt 
dikwijls nog in het duister, maar wel is het zeker, dat dergelijke feiten 
voor de practijk dikwijls van gewicht zijn, omdat daardoor, wanneer 
andere middelen falen, nog een uitweg wordt geopend, welke tot 
gunstige resultaten leidt. Zoo heeft de bloedluis in Australië veel van 
