158 
DE STUDIE DER INSECTEN-BIOLOGIE. 
nooit gunstig zouden zijn geweest; maar, als het dier tot dien tijd 
niet op kool, maar wel b.v. op wildgroeiende kruisbloemige gewassen 
heeft geleefd, is het even vreemd, dat het al niet veel eer op de reeds 
zoo lang verbouwde kool is overgegaan. In verband met den wissel- 
bouw is het echter zeker van belang te weten, of het dier ook op 
andere kruisbloemigen leven kan, wat tot dusverre nog een open 
vraag is. 
Een verschijnsel van anderen aard, nl. dat niet alle generaties van 
een insect dezelfde voedingsplant van noode hebben, treedt nergens 
zoo duidelijk te voorschijn als bij vele bladluizen. Onze kennis hier- 
omtrent is echter nog betrekkelijk gering, trouwens over ’t algemeen 
van jongen datum. In 1878 werd door Lichtenstein ontdekt, dat 
bladluizen uit gallen op iepebladeren zich begeven naar de wortels 
van grassen en aldaar aan een ongevleugelde zomergeneratie het aan- 
zijn geven, welker nakomelingschap eerst veel later in het jaar weder 
naar den iep terugkeert. Zijne mededeeling vond weinig geloof en 
geraakte in het vergeetboek, vooral nalat een latere bewering van 
denzelfden auteur, dat de druifluis op dezelfde wijze in een bepaalden 
tijd van het jaar op de bladeren van den eik zou overgaan, onjuist 
was gebleken. Toch had Lichtenstein in het eerste geval juist waar- 
genomen, en sedert zijn vele dergelijke gevallen van migratie bij 
bladluizen bekend geworden. We hebben hier dus een verschijnsel 
voor ons, dat zijn analogie vindt in de heteroecie der roestzwammen. 
Evenals het wenschelijk is, ter beteugeling van den graanroest, 
planten van de graanvelden verwijderd te houden, omdat de 
graanroest op dezen heester een zijner ontwikkelingsstadiën door- 
maakt, zou het onvoordeelig kunnen blijken in de nabijheid van 
vogelkers haver te verbouwen, nu het gebleken is, dat beider blad- 
luizen generaties zijn van een en dezelfde soort. 
Doch niet alleen in de verandering van voedsel uit zich de plastici- 
teit van het insectenorganisme. Ook de voortplanting volgt allerminst 
constante banen. Met betrekking tot de aangebrachte schade is dit 
dikwijls van overwegende beteekenis, v/ant, zooals gewoonlijk, ligt 
ook bij de insecten de macht van het kleine vooral in de quantiteit. 
Ik moet hier volstaan met er op te wijzen, dat vooreerst het aantal 
generaties ’sjaars aan vermeerdering onderhevig is, zooals dit in vele 
gevallen heeft plaats gevonden bij uit Europa naar Noord-Amerika 
ingevoerde schadelijke insecten; zoo heeft het appelmotje in de Ver- 
eenigde Staten 2 — 3, in Europa, behalve in het Zuidelijk gedeelte, 
slechts 1 generatie. Omgekeerd is dit gelukkigerwijs een der redenen, 
waarom de vrees voor de San José-schildluis, nog afgezien van de 
