DE STUDIE DER INSECTEN-BIOLOGIE. 
161 
opgeworpen hypothese een wetenschappelijke verovering is gegroeid. 
Dikwijls doet zich het weinig wenschelijke verschijnsel voor, dat zij 
voor dien tijd reeds tot alle kringen is doorgedrongen en, aan critiek 
onttrokken haren invloed doet gelden, zooals het geval is geweest met 
eenige der hulphypothesen, die onder de vleugelen van de door Darwin 
voorgestane en vooral door zijn invloed thans nauwelijks meer bestreden 
algemeene afstammingsleer de wereld hebben veroverd. Toch heeft 
het wetenschappelijk onderzoek hier nog lang niet bij alle het laatste 
woord gesproken. Vooral de hypothese der vermomming of mimicry 
wordt in den laatsten tijd van entomologische zijde heftig bestreden. 
En inderdaad, wat geeft het, of wij ons tevreden stellen met de 
meening, dat de als schoenlappers bekende vlinders door de op 
boomschors gelijkende kleur hunner onderzijde beschermd zijn tegen 
den aanval van vogels, wanneer nog aan twijfel onderhevig is of 
vogels op dergelijke dagvlinders veelvuldig jacht maken ? Loopen wij 
geen gevaar ons zelf met dergelijke, oogenschijnlijk zoo aanneemlijke 
verklaringen te misleiden, en is het niet gewenscht uiterst nauwkeurig 
alle andere biologische feiten te onderzoeken, die bij het ontstaan dezer 
kleuren een rol kunnen hebben gespeeld ? In dit geval is zulk een 
onderzoek reeds ten deele verricht. Uit mededeelingen van Standfuss 
en vooral uit een uitvoerige verhandeling van Oudemans blijkt, dat 
bij vlinders, ook waar aan geen beschermende kleur behoeft te worden 
gedacht, van de voor- zoowel als van de achtervleugels die gedeelten 
op volkomen dezelfde wijze zijn gekleurd, welke in den rusttoestand , 
onbedekt zijn. Oudemans aarzelt niet, in den directen invloed van 
het licht de hoofdoorzaak te zien van deze eigenaardige kleurver- 
deeling; hoe dit zij, in elk geval is hier een belangrijk resultaat 
omtrent de inwerking van uitwendige invloeden op het organisme 
verkregen door nauwkeurige waarneming van den levenden vlinder 
in den toestand van rust. 
Zeer belangwekkend is in dit verband ook de bekende nachtvlin- 
der, die om zijn rood-met-zwart gekleurde achtervleugels door den 
Amsterdamschen schrijver Sepp in de 18 de eeuw met den allen Am- 
sterdammers zoo duidelijken naam van »het Weeskind« is betiteld. 
Bij de zucht, om voor alle eigenaardigheden in de kleur een verkla- 
ring te vinden, heeft het ook vooral in dit geval niet ontbroken aan 
pogingen, om het ))nut« dezer des daags in de rust verborgene en bij 
het vliegen in het duister niet in het oogvallende roode banden bloot te 
leggen. De theorieën omtrent beschuttende en schrikaanjagende kleu- 
ren, die bij wijze van passe-partout in tal van dergelijke gevallen 
met een gemakkelijkheid, die slechts door hare oppervlakkigheid werd 
