170 
DE LANDI’.OUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
Gemakkelijker dan bij een bespreking der granen overtuigt men 
zich van de beteekenis van deze vragen door een studie der grassen. 
Twee betrekkelijk groote veldjes waren in het park aan deze studie 
gewijd. Het onderwerp was eerst sinds een paar jaren in bewerking 
genomen, maar dit maakte voor mij het nagaan der proeven veel 
leerzamer dan bij de granen, waar alles reeds zoo doorgewerkt is, 
dat men eigenlijk slechts de laatste finesses te zien krijgt. 
Onze weilanden dragen mengsels der meest verschillende planten- 
soorten. De grassen en klavers zijn daarvan in het algemeen de 
voedzaamste, terwijl allerlei andere soorten óf geringere voedings- 
waarde hebben en slechts plaats wegnemen, óf zelfs schadelijk zijn 
en door het vee vermeden worden. Een zuiveringsproces zou zonder 
twijfel de opbrengst aanzienlijk kunnen verhoogen. Echter moet men 
steeds in het oog houden, dat zulk een zuiveren iets kunstmatigs en 
de gemengde toestand de natuurlijke is. Een goed mengsel zal beter 
zijn dan een eenvormig bestand. Maar de soorten die tezamen een 
goed mengsel kunnen maken, moeten aan bepaalde eischen voldoen . 
Een daarvan is een zekere gelijktijdigheid in de ontwikkeling. Op 
een maaiveld moeten zij, tijdens het maaien, allen in den besten, 
voedselrijksten en sappigsteri toestand zijn. Wat te snel groeit is 
vroeg rijp en bij het maaien reeds achteruitgaande of wellicht ge- 
heel verdord. Wat te traag vordert is op dat tijdstip nog niet ver 
genoeg gekomen, om zijn weefsels op behoorlijke wijze met voedings- 
stoffen gevuld te hebben. Nu leert de ervaring dat juist ten opzichte 
van vroeg en laat rijpen de ondersoorten van eenzelfde grassoort 
dikwijls in hooge mate van elkander verschillen. Een rationeele keuze 
kan dus hier belangrijke verbeteringen aanbrengen. 
De ervaring leert verder, dat de weilanden niet de ware plaatsen 
zijn om deze ondersoorten te leeren kennen of te verzamelen. Aan 
de eene zijde toch is menige soort, die bij eenige zorg goed zou 
kunnen zijn, reeds sinds lang uit haar mengsel verdrongen. Aan de 
andere zijde bestaan de cultuurgrassen dikwijls, en vooral in Zuid- 
Zweden, uit ingevoerde soorten, die voor het klimaat niet zelden 
eigenlijk niet deugen, of ten minste minder opbrengen dan inlandsche 
vormen zouden doen. Daarom heeft Nilsson terstond het beginsel 
ingevoerd, dat een verbetering der weilanden uit moet gaan van de 
studie der wilde grassoorten van de streek, waar men de landen 
verbeteren wil. 
Op de reeds meermalen genoemde graniet- en gneiss-gronden, en 
op de vlakten die rechtstreeks uit hun afslijtsels ontstaan zijn, toonen 
nu in Schonen de meeste grassoorten een grooten rijkdom van vor- 
