172 
DE LANDBOUWBDWEGING IN ZWEDEN. 
ons overal op dorre graslanden in menigte aantreft en dat dan wel 
rijk aan uitloopers, maar arm aan loof en kort van stengel en blad 
is. Het is misschien de meest variabele van alle grassoorten, ook ten 
onzent. Een groot aantal soorten was hiervan reeds voor een aantal 
jaren bijeengebracht; de zwakkere en slechtere typen had men uit- 
geroeid en slechts de beste behouden. Maar deze waren zoo prachtig, 
dat ik de plant in ’t geheel niet herkende. De vakjes waren, zoover 
ik mij herinner, 1 — 2 □ meters groot; zij stonden tijdens mijn be- 
zoek vol in bloei, waren hoog opgegroeid, met een dicht frisch loof 
en volle, rijke, het geheele veldje als een lichtbruin waas overdek- 
kende pluimen. De verschillen tusschen de ondersoorten vielen dui- 
delijk in het oog en Dr. Nilsson legde mij uitvoerig hunne betee- 
kenis voor de cultuur uit, in verband met den aard van den bodem 
en van de beschikbare hoeveelheden mest; twee punten, die natuur- 
lijk nog al aan wisseling onderhevig zyn en die maken, dat in de 
eene gemeente of zelfs op de eene boerderij een ander type van 
struisgras voordeeliger kan zijn, dan in een naburige streek. 
Vermelding verdient verder de Krop-aar (Dactylis glomerata), een 
grassoort, die ook bij ons inheemsch is en in gazons of grasbermen 
door zijn grof, blauwachtig blad, zijn hardere stengels en zijn tot 
kluwens ineengedrongen pluimen opvalt. In gazons ziet men daarom 
de soort niet gaarne; zij wijkt te veel van het gemiddelde type af. 
Als veevoeder heeft de plant ondergeschikte beteekenis. Vroeg in 
het voorjaar en laat in het najaar verdient zij aanbeveling, maar in 
den zomer doet zij voor de gewone grassen verre onder. Bij ons 
vindt men verscheidenheden met groen en met blauwgroen loof, met 
wijder of meer aarvormig samengedrongen pluimen, enz. 
Dit Krop-aargras werd te Svalöf zeer uitvoerig bestudeerd. Nilsson 
zelf had het materiaal op verschillende excursiën in de grauiet-stre- 
ken verzameld. Van de medegebrachte pollen, die nog in een proef- 
tuin stonden, was zaad verzameld en op kleine vierkante veldjes van 
gelijke grootte in een anderen proeftuin, dicht bij zijn woning, uit- 
gezaaid. Deze culturen stonden nu in vollen bloei, en wij hielden 
ons geruimen tijd bezig om de reeds op een afstand in het oog 
vallende verschillen nauwkeurig te ontleden. Allereerst de vroeg en 
laat rijpe ondersoorten; hoe later zij rijpen, des te langeren tijd 
hebben zij om hun loof te ontwikkelen en des te rijker oogst geven 
zij bij het maaien. Ook is het gras van de latere soorten nog zacht 
als dat der vroegere reeds lang hard geworden is, te hard soms om 
nog gemakkelijk door het vee te worden verteerd. Op sommige veldjes 
was het blad breed, op andere smal; hier was het vlak uitgebreid, 
