DE STAMBOOM DER EUROPEANEN 
DOOR 
J HENDRIK VAN BALEN. 
De werkelijke kennis betreffende onze voorouders reikt tot aan 
den mensch van het Neanderdal, Taubach en Krapina, den Homo' 
primigenius. Wij kunnen ons een voorstelling maken van zijn licha- 
melijken en geestelijken toestand, door de overblijfselen, welke 
voor ons bewaard bleven ; maar den langen weg van diluviaalmensch 
tot zijn voorouders onder de primaten met figuren te bevolken, 
bleef overgelaten aan de wetenschappelijke speculatie (als ik mij 
zoo mag uitdrukken) die daartoe verschillende wegen insloeg en, 
zooals vanzelf spreekt, tot verschillende uitkomsten moest komen. 
y>Neue Gedanken über das alte Prohlem von der Abstammung der 
Menschenxi, aldus is de titel van eene verhandeling van Prof. I. 
Kollmann te Bazel, waarin hij den stamboom van den mensch tracht 
te geven, vooral ook met het oog op de Pygmeeën, waarvan men, 
zooals bekend is, ook in graven uit den steentijd overblijfselen heeft 
gevonden. 
In de eerste plaats verwijdert Kollmann den Pithecanthropus erectus 
(aapmensch) van Java uit de rij der voorouders van den mensch. 
Bekend mag verondersteld worden, dat men in den Pithecanthropus 
erectus de ontbrekende schakel tusschen mensch en aap meent ge- 
vonden te hebben. Kollmann echter houdt dit hoogst interessante 
schepsel niet daarvoor, doch slechts voor een blinden uitlooper uit 
den Javaanschen tertiairtijd, die, in weerwil van zijne lichaamsgrootte, 
niet in staat was zich tot mensch te ontwikkelen. Hem trof hetzelfde 
lot als zijn thans nog levende neven: Chimpansé, Gorilla, Gibbon en 
Orang, hij was aan de grens van zijn variabiliteit gekomen. Nóch 
de natuurlijke teeltkeus, nóch de andere factoren der verdere ont- 
wikkeling, konden meer invloed op hem hebben; ja, zij konden niet 
eens het voortbestaan van zijn stam bewerken. Hij en de zijnen 
