DE STAMBOOM DEB EUROPEANEN. 
191 
vonden reeds in den tertiairen tijd hun einde. Maar de nienschheid 
had voor hare zelfontwikkeling een buigzamere, een met uitwendige 
invloeden meegaanden uitgangsvorm noodig. Hare ontwikkeling was, 
volgens Kollmann, zonder twijfel ook onder worpen aan de algemeene 
wetten der ontwikkeling van de gewervelde dieren, om van de kleinere 
voi'men tot de grootere te klimmen. En zoo geeft Kollmann dan den 
volgenden gedachtengang over de herkomst der gToote menschenrassen. 
Van een kleinen ons nog onbekenden rnensch-aap ontwikkelden zich, 
opstijgend met verschillende trappen, het eerst de kleine menschen- 
rassen, de zoogenaamde pygmeeën. Uit hen ontstonden dan lang- 
zamerhand de groote rassen, waarbij echter steeds een gedeelte van den 
oervorm behouden bleef. Dat zijn juist die pygmeeën, die over de 
geheele aarde verspreid, in de graven, vermengd met de beenderen 
der groote rassen, worden gevonden, en die nog heden in het Cen- 
traal-Afrikaansche oerwoud in aanzienlijke horden wonen. Zij bezitten 
louter primitieve merkteekens, welke met onze voorstelling van een 
overgangsvorm goed overeenkomen. 
Kollmann wil de pygmeeën, uit hoofde van hunne wijde verbrei- 
ding, niet laten gelden als een plaatselijke grootte-variëteit van het 
tegenwoordige menschelijke geslacht. Dr. B. Hagen vat de spaarzame 
en dikwijls verstrooide overblijfselen dezer pygmeeën van de Malei- 
sche eilanden wereld tot Ceylon eenerzijds, de Papoea’s, Melanesiërs, 
Australiërs en Zuidzee-eilanders, ja tot zelfs de oervolken van Zuid- 
Afrika en Zuid-Amerika anderzijds, samen, en vindt dat men, op 
grond van een buitengewoon karakteristiek, het zuiverst bij het vrou- 
welijk geslacht te voorschijn komend gezichtstype, en in de (ofschoon 
in de gemiddelde getallen der lichaamsmaten niet te vinden) klein- 
heid der lichaamsvormen, reden heeft aan een algemeen groot zuide- 
lijk oerras 'te denken, hetwelk bijna alle y:>Protomorphen(a, in den zin 
als Stratz bedoelt, omvatten moet. Dat dit oerras zich niet ontwik- 
keld heeft uit het tegenwoordige groote menschenras, is zoo goed als 
zeker; de vraag is maar of zij zich niet in vroegere perioden van de 
menschelijke geschiedenis van het groote afgescheiden heeft. 
Zooals reeds gezegd is, neemt Kollmann het tegendeel daarvan 
aan. Evenals Hagen de oer-Maleiers voor den Maleischen archipel en 
verder zelfs als de oer-bevolking beschouwt, zoo beschouwt Kollmann 
de pygmeeën van Europa, Afrika, Azië en Amerika, als de grondslag, 
als het oer- of primitieve ras, waaruit zich de groote rassen ontwik- 
keld hebben. 
Het eerst is deze oerbevolking te voorschijn gekomen uit den stam 
der Antropoïden (mensch-apen) misschien in Afrika, misschien in 
