192 
DE STAMBOOM DER EUROPEANEN. 
Indië, om zich vandaar over de geheele aarde te verspreiden. Een 
gedeelte van hunne nakomelingen ontwikkelde in de verschillende 
werelddeelen tot groote rassen, zooals wij ze nog heden kennen. 
Door een schematische voorstelling trachi Kollmann dit nog dui- 
delijker te maken, een voorstelling welke hoofdzakelijk bestaat uit 
van bepaalde punten uitgaande en zich later scheidende lijnen. Door 
een rechthoek als basis, wordt een horde van de genoemde Antro- 
poïden soort voorgesteld, die ergens in het oerwoud van den tropen- 
gordel als stamvader van de pymeeën optreedt. Stellen wij dat dit 
volk van mensch-apen rond 100,000 koppen telde, kleine wezens, van 
hoogstens 1 M. groot, maar reeds goed geproportioneerd en met een 
rechtopgaande houding. 
Uit deze horde ontsproten nakomelingen, die nog menschachtiger 
waren, wier schedels grooter waren en steeds meer ruimte boden voor 
de ontwikkeling der hersens, enz. Het product daarvan waren pyg- 
meeën, reeds veel gelijkend op de tegenwoordige groote apen, maar 
die zich door intelligentie van alle Antropoïden onderscheidden, zich 
gaandewog beteekenend vermeerderden en gehoorzamend aan de zucht 
naar trekken of misschien uit nood, zich over de aarde verbreidden. 
Koevele sporten van de ladder deze Antropoïden hebben moeten 
dooiioopen om langzamerhand de natuur van pygmee-mensch te be- 
reiken, is natuurlijk onmogelijk vast te stellen. Als vertegenwoordigers 
van deze pygmeeën neemt hij dan verder aan drie horden, n.1. blanken, 
gelen en zwarten, die zich in verschillende deelen van den aardbol 
gevestigd hebben. Hunne volgende periode van ontwikkeling wmrdt 
gekenmerkt door het optreden van groote rassen, welke in rechte 
afstamming uit de kleine rassen zijn ontsproten en zich verder split- 
sen, terwijl de rest der pygmeën naast de groote rassen blijven be- 
staan tot den tegen woordigen tijd toe. 
Terwijl Kollmann zelf erkent dat er nog heel w^at onderzoek zal 
noodig zijn om het onomstootelijke bewdjs voor zijne theorie te 
leveren, willen andere geleerden niets weten van een ontstaan van 
de groote rassen uit de pygmeeën. 
Emil Schmidt, die ook van de levende, als dw^ergvolken aangeduide 
rassen, slechts die stammen als pygmeeën beschouwt, wder gemid- 
delde maat onder de 1.50 M. valt (zooals de Negrito’s op de Philip- 
pijnen, de oer-inw’oners van de Adaman-eilanden, de Centraal-Afri- 
kaansche pygmeeën en de Boschjesmannen), is geneigd de meest uit 
neolithische graven afkomstige kleine skeletten niet te beschouw’en 
als van een dw’ergras of van pygmeeën, maar als de kleine en meestal 
vrouwelijke individuen van een bijna middelmatig groot menschenras. 
