DE STAMBOOM DER EUROPEANEN. 
Toch schijnt het gevondene, wat de maten betreft, deze meeni ng niet 
voldoende te steunen. Trouwens, hij spreekt eenigszins twijfelachtig 
zijn meening uit. 
Aan de zijde van E. Schmidt staat Prof. G. Schwalbe, die in de 
pygmeeën slechts lokale grootte-variëteiten van Homo sapiens ziet, 
evenals men dat ziet bij de dwergrassen van onze huisdieren en 
andere niet gedomesticeerde dieren, b.v. op eilanden ontstane dwerg- 
olifanten {Elephas melitensis) als dwergvorm van Elephas antiquus, 
martersoorten, wilde zwijnen, beren, enz. 
Prof. Schwalbe voert tegen de afstamming van alle menschen- 
rassen, ook het Neanderdal-ras {Homo primigenhis), van de oeroude 
pygmeeënstammen, welke zich langzamerhand uit kleine antropoïde- 
apen ontwikkeld hebben, in het bizonder twee bezwaren aan. In de 
eerste plaats is de Neanderdal-mensch geologisch ouder dan de pyg- 
meeën zelf, als men met Kollmann hun ontstaan wil toeschrijven 
aan het jonge diluvium (vondst nabij Menton). Maar het is door 
Schmidt overtuigend bewezen, dat de meening, dat men te Mentone 
met pygmeeën had te doen, niet juist was, en ook de neolithische 
pygmeeën-vondst schijnt aan twijfel onderhevig. 
In de tweede plaats valt de schedelvorm der pygmeeën, zooals wij 
dien thans nauwkeurig van de Akka’s, Adamanners, Semang’s, Wed- 
dah’s o.a. kennen, op en d’op in het gebied van den schedelvorm der 
tegenwoordige menschen {Homo sapiens) en verwijdert hij zich, door 
het sterk hellende voorhoofd, enz., ver van den veel lageren, zeker veel 
ouderen vorm van Homo primigenius. Als Kollmann daarentegen den 
schoenen vorm van den pygmeeënschedel voor den oudsten vorm van 
den menschelijken schedel verklaart, waaruit ook die van den Neander- 
dal-mensch ontstaan is, dan is dat, op z’n zachtst genomen, een ver- 
gissing. Schwalbe houdt het voor het waarschijnlijkst, dat de Ne- 
anderdal-mensch tot de directe of indirecte voorvaderen van den 
Homo sapiens behoort te worden gebracht ; maar in geen geval zijn 
vormen als de thans levende pygmeeën te beschouwen als de naaste 
voorvaderen van alle menschen (wat Kollmann van de thans levende 
pygmeeën ook in het geheel niet beweren wil) ; zijn voorouder-pyg- 
tneeën van den voortijd kunnen zich van de thans levende wel zeer 
onderscheiden hebben. 
In één opzicht komt Prof. Schwalbe zijn tegenstander toch iets 
te gemoet. Hij beweert, dat het in het geheel niet noodig is om aan 
te nemen, dat de schakel van den, volgens zijn inzicht, tot den Homo 
sapiens leidenden Pithecanthropus-Homo primigenius bizonder lang is 
geweest. Kollmann neemt, naar de schatting van Dübois, den ont- 
