DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN, 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
III (Slot.) 
Het veredelen der granen. 
De natuurlijke toestand der granen is de gemengde. Zoo zijn de 
landgranen overal en ten allen tijde geweest. Het mengsel kan zóó 
gevormd zijn, dat men twee of drie hoofdbestanddeelen vindt, die 
ongeveer in gelijke mate vertegenwoordigd zijn, of zóó dat de groote 
massa gelijkvormig is. In beide gevallen komen dan daar naast een 
aantal zeldzamere typen voor, die men slechts bij een stelselmatig 
zoeken vinden kan, maar die toch een zeer wezenlijk bestanddeel 
van het geheel kunnen uitmaken. 
Uit een theoretisch oogpunt zou men geneigd kunnen zijn deze 
bijmengselen verontreinigingen te noemen. Doch ten onrechte, want 
er is vrij wel even veel kans dat zij beter, als dat zij slechter zijn dan 
het hoofdtype. Met heter wordt dan bedoeld dat zij per plant m.eer 
graankorrels opleveren dan de overigen, of wel zwaarder korrels of 
van betere samenstelling. Zulke gunstige afwijkingen konden niet 
nalaten van tijd tot tijd de aandacht van enkele landbouwers te 
trekken, en hoewel dit toch slechts zeldzaam gebeurd is, heeft men 
uit hen, door isoleering, een aantal van de meest bekende en meest 
gezochte variëteiten van tarwe en andere granen gewonnen. 
Een gevolg van den beschreven gemengden toestand is het voort- 
durend wisselen der bestanddeelen. Nu eens neemt het eene toe, dan 
weer het andere. Sommige zomers bevorderen bepaalde typen en 
doen deze zich snel vermenigvuldigen, terwijl zij op andere tijden weer 
13 
