DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
199 
onverschillig. Hij zal altijd moeten trachten het aandeel van de 
eersten grooter, dat van de laatsten kleiner te maken. Hij zal met 
andere woorden kieskeurig moeten zijn op het zaad dat hij uitzaait; 
hoe betel’ dit voor een zelfde variëteit is, des te grooter wordt zijn 
oogst. Van daar dat in bepaalde streken, waar deels door klimaat en 
bodem, deels door de gewoonten der landbouwende bevolking het 
graan beter is dan elders, nagenoeg de geheele oogst als zaaizaad 
pleegt te worden verkocht. 
Men kan het ook anders uitdrukken. De eene vorm is vroeger rijp, 
de andere later, wat in beide gevallen op het oogenblik van het 
maaien een nadeel is. De eene lijdt meer van den winter of van 
natte perioden dan de ander. Wederom andere zijn in verschillende 
mate ontvankelijk voor roest en andere ziekten. Al naar gelang het 
weder wisselt, wordt nu eens de een bijna uitgeroeid en dan weer 
ile andere. Er treedt een soort van zelf-reguleering in het mengsel 
in, die vroeg of laat tot een evenwichtstoestand leidt, waar rondom 
het mengsel nu verder blijft schommelen. 
Deze natuurlijke evenwichtstoestand is echter slechts zelden in het 
voordeel van den boer. Hij zou aan een ander mengsel de voorkeur 
geven en tracht dat dus kunstmatig te bereiken. Maar daarin zal de 
natuur hem altijd tegenwerken, daar die aan haar evenwichtstoestand 
de voorkeur blijft geven, tot dat grondbewerkingen, vooral bemesting, 
ook hierin verandering brengen . 
Voor ruim twintig jaren verkeerde de landbouw in Zuid-Zweden 
in den hier geschilderden toestand. Men kweekte natuurlijk uit 
Midden-Europa ingevoerde graansoorten. Maar al was het verschil 
in klimaat en grond niet zeer groot, toch verliepen deze op den 
duur en de waarde der oogsten werd, bij gelijke zorgen en bij, naar 
men meende, gelijk zaaizaad, langzamerhand geringer. De uitvoer- 
handel naar België en Duitschland nam af, en men begon de toe- 
komst donker in te zien. De groote grond-eigenaren sloten zich aan- 
een om de oorzaken van het kwaad op te sporen en zoo mo- 
gelijk verbetering aan te brengen. 
Twee wegen lagen voor de hand. Ten eerste het allengs achteruit- 
gegane graan niet meer als zaaizaad te gebruiken, maar daarvoor 
opnieuw materiaal van elders aan te voeren. Dit was wel een dure, 
maar daartegenover een rechtstreeks op het doel afgaande maatregel. 
Het had tevens het voordeel, dat men ook de nieuwere verbeterde 
soorten ging invoeren. Zoo was onlangs in Frankrijk de Ligowo-haver 
ontstaan, en haar invoer heeft terstond op den landbouw van Zweden 
een in ’t oogloopend gunstigen invloed gehad. Aan den hernieuwden 
