200 
DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
invoer verbond men terstond een keuring en zuivering. Men kocht 
zijn graan in het buitenland in het klein en vermenigvuldigde het 
in Zuid-Zweden, terwijl men scherp toezag dat minderwaardige bij- 
mengselen, die misschien onderbet klimaat van Schonen sterk zouden 
woekeren, zooveel mogelijk iiitgeroeid werden, voordat men het zaad 
in den handel bracht. Een plotselinge, zeer duidelijke vooruitgang 
was van deze maatregelen het gevolg. Onder de invoeren, die hieraan 
het grootste aandeel hadden, noem ik nog de Probsteier-haver, de 
squarehead-tarwe, de Victoria-erwten en verschillende soorten van 
gerst; b.v. de Plumage- en de Printice-gerst. Ook de Chevalier-gerst, 
die in Duitschland en elders het grootste deel van de voor de bier- 
brouwerijen benoodigde gerst leverde, werd opnieuw ingevoerd en 
aan bizondere zorgen onderworpen. 
De tweede weg was het herstellen van de zuiverheid van de toen 
in het groot in Schonen verbouwde vai-iëteiten. Maar voordat ik tot 
de ’ bespreking van dit punt overga, wensch ik nog op een speciale 
moeilijkheid te wijzen, die aan beide soorten van werk verbonden 
is. Ik bedoel het opwekken van de belangstelling der bevolking voor 
beter zaaizaad. Dit was een hoofdvereischte . Zonder vertrouwen in 
de deugdelijkheid van het zaaigraan was geen werkelijke vooruitgang 
mogelijk. Het was noodig zooveel mogelijk ten toon te stellen en 
zooveel mogelijk prijzen te behalen. Vooi’drachten in alle locale vei’- 
eenigingen en demonstratiën moesten talrijk gehouden woi’den, en 
de kenmerken, waaraan men goed zaaizaad kan onderkennen, moesten 
telkens en telkens uitvoerig worden uiteengezet. Langzaam keerde 
de oude belangstelling terug. Toen kwamen de proefvelden met hun 
overtuigende oogsten en daarna het voorbeeld van enkelen, die met 
de nieuwe granen proeven namen en er zich wel bij bevonden. 
Om dit alles te bereiken werd in April 1886, op voorstel van de 
grondbezitters Briger Welinder en F. G. Gyllenkrook, te Svalöf (spr. 
Swalöw) een vereeniging gesticht, aanvankelijk met een geheel locaal 
program. Maar het program vond spoedig zoo algemeenen bijval, dat 
de vereeniging hare werkzaamheid tot geheel Zweden kon uitbreiden. 
Ondertusschen werd in het meei’ noordelijk gelegen Orebro een andere 
vereeniging, naar het voorbeeld van Svalöf, gesticht en in 1889 ver- 
eenigden zich deze twee tot een grootere, die nu den naam ging 
voeren van »Sveriges Utsadesföreningcc, en aan welke zich bij haar 
stichting nagenoeg alle plaatselijke landbouw-vereenigingen in het 
geheele land aansloten. Deze vereeniging was aanvankelijk geheel 
een privaat-onderneming, doch weldra behoefde zij den steun der 
groote landbouw-genootschappen. Doch reeds in 1891 besloot de 
