DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
201 
Regeering haur een jaarlijksche subsidie van 15.000 kronen te ver- 
leenen; een som die sedert belangrijk toegenomen is, naarmate meer 
en meer bleek dat de arbeidsrichting eene van algemeen en niet van 
particulier belang was. 
Om dit laatste punt volkomen zeker te stellen bleek het later 
noodig den handel in zaaigraan af te scheiden van de werkzaamhe- 
den van het verbeteren der graansoorten. Deze scheiding is in de 
geschiedenis van het proefstation met groote moeilijkheden gepaard 
gegaan. Want het veredelen van graansoorten is een kostbaar werk, 
dat zijn geldelijke belooning alleen vindt in den verkoop van het 
veredelde product. Die geldelijke belooning is onmisbaar om het 
werk voort te zetten ; geen bijdragen van begunstigers en geen staats- 
subsidie kunnen zoo groote sommen opbrengen als voor het in stand 
houden van deze inrichting met zijn talrijke ambtenaren, groote 
gebouwen en verzamelingen en uitgebreide proefvelden noodig zijn. 
Aan de andere zijde trad de vereeniging uit den aard in zeer sterke 
concurrentie met alle Zweedsche handelaren in zaaigranen, en uit 
dit oogpunt kon een subsidie van staatswege ter nauwer nood als 
billijk beschouwd worden. 
Dit alles leidde reeds in 1891 tot een splitsing in een vereeniging, 
die alleen het verbeteren der granen beoogde en een vennootschap 
voor den verkoop dier granen. Deze laatste voerde den naam van 
))Almanna Svenska UtsMes aktie bolagetcc, en was een zuiver private 
onderneming. Zij w'erd te Svalöf gesticht en stelde hare culturen 
onder controle van het proefstation. Maar zij beoogde voornamelijk 
den verkoop van de nieuwe soorten van het proefstation, dat voortaan 
alleen het staatssubsidie genoot. De regeling van de financieele voor- 
waarden, waaronder het proefstation zijn nieuwigheden uitsluitend aan 
de vennootschap zou overdragen, is slechts zeer langzaam een alge- 
meen bevredigende geworden en eigenlijk eerst in de allerlaatste 
tijden geheel tot oplossing gebracht. 
Het is duidelijk dat het aankoopen van zaaigranen in het buiten- 
land, het zuiveren en vermenigvuldigen daarvan en het brengen in 
den handel in Zweden even goed door een handelslichaam kan ge- 
beuren als door een proefstation. Vereischte is slechts dat men de 
keuring in bekwame handen brengt en volgens wetenschappelijke 
beginselen doet uitvoeren. Maar het veredelen der graansoorten zelf 
is een werk, dat geheel andere eischen stelt en dat het allerbeste 
onafhankelijk van de dagelijksche eischen der practijk, en dus op 
een gesubsidieerd proefstation, kan gebeuren. Men zal dit het ge- 
makkelijkste inzien, wanneer ik hier mededeel, dat tusschen het 
