204 
DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
gewerkt was. Zoo heeft men uit de ingevoerde Printice-gerst een 
nieuwe soort weten te maken, die als Princesse-gerst groote waar- 
deering en verspreiding gevonden heeft, en men verkreeg ook uit de 
Plumage-gerst nieuwe typen van groote waarde. Maar het doel was 
niet om bij zeldzame uitzondering iets voortreffelijks te krijgen; 
men wenschte een methode te hebben, die in elk willekeurig geval 
tot verbetering zou leiden. Daarvan was men echter ver verwijderd 
en allengs begon de overtuiging door te breken, dat de Duitsche me- 
thode eigenlijk geen methode is, maar slechts een empirische hande- 
ling, wier beginsel men niet kende en die daarom soms wel en soms 
niet tot het voorgestelde doel leidde. 
Het meest bekende voorbeeld vormt de brouwerij -gerst. De soort 
die toenmaals algemeen voor dit doel verbouwd werd is de Chevalier- 
gei-st. Maar in Zweden leed deze variëteit aan het gebrek, dat zij 
zeer veel aan legeren onderhevig is. De halmen zijn niet stijf ge- 
noeg, zoodat korten tijd vóór den oogst de planten door regen en 
wind neergeslagen worden. Soms zag men geheele velden zoo ter 
neer liggend. De oogst wordt daardoor bemoeilijkt en de waarde van 
het product daalt sterk. Dit euvel stond aan een verspreiding van 
de gerst-cultuur vooral in Midden-Z weden in den weg, terwijl in 
Duitschland het legeren der gerst slechts zeldzaam gezien werd. De 
stijfheid der halmen toch hangt niet alleen van de variëteit, maar 
natuurlijk ook van grond en klimaat af. Uit deze korte uiteenzetting 
volgt, dat een der hoofdproblemen voor het nieuwe proefstation was, 
een gerstsoort te maken, die stijve halmen had, stevig genoeg om de 
cultuur in Midden-Z weden met voordeel mogelijk te doen worden. 
Men begon met de beste soorten uit het buitenland in te voeren. 
Maai; zij voldeden niet onder het klimaat van Svalöf, daar zij minder 
oogst gaven en te zwakke halmen hadden. Men trachtte nu ze door 
een scherpe en herhaalde keuze te verbeteren en volgde daarbij 
natuurlijk de Duitsche methode. Maar zonder eenig resultaat. Men 
verbeterde zijn toestellen en meetinstrumenten, onderzocht alle in- 
vloeden die op zaaien, groei, bloei of zaadproductie invloed konden 
hebben, doch alles te vergeefs. Ten slotte had men na vijf jaren 
op de brouwerij-gerst bijna meer werk gedaan dan op alle andere 
cultuurplanten samen, maar de oogst was middelmatig gebleven en 
het legeren nog steeds even erg. 
Men kwam toen tot de conclusie, dat de Duitsche methode niet 
vertrouwbaar is. Als zij een resultaat geeft is dit toeval en niet het 
rechtstreeksch gevolg der methode. Hetzelfde zag men in al de andere 
culturen. Een gunstig toeval was volstrekt niet zeldzaam, en de 
