‘208 
DE LANDBOUWBEWEGING IN ZWEDEN. 
daan. Voor de selectie van dat jaar had men in 1891 in den oogst 
zooveel mogelijk verschillende typen voor elk der granen uitgezocht. 
Men deed dat echter nog volgens de Duitsche methode en verzamelde 
dus van elk vermoedelijk type een vrij groot aantal aren, om een 
voldoend akkertje te kunnen bezaaien en het resultaat dus in het 
groot te vergelijken. In 1892 had men meer dan duizend zulke 
proefveld] es. Zij waren van ongelijke grootte, want van het eene type 
had men meer en van het andere minder aren kunnen vinden. Toen 
de granen bloeiden en begonnen te rijpen bleek, dat elk akkertje 
nog evengoed een mengsel droeg als het veld, waarop men in het 
vorig jaar de aren verzameld had. De poging, om door selectie de 
typen te zuiveren en te scheiden, was dus weer mislukt. Maar de 
bontheid van het mengsel was niet overal evengroot en al spoedig 
bemerkte men dat kleinere veldjes minder bont gemengd waren dan 
grootere en ook dat er enkele waren, die geheel zuiver en eenvormig 
waren. Dit nu was wat men wenschte en de vraag ontstond, waarom 
die enkele akkertjes eenvormig waren. Gelukkig had men over de 
geheele proef boekgehouden, en o.a. van elk proefveldje opgeschreven 
van hoeveel aren men de zaden gezaaid had. Toen bleek, dat de 
eenvormige proefveldjes juist die waren, waarop maar van één aar, 
of wel van 2 of 3 aren van dezelfde plant, gezaaid was. Het waren 
die typen, waarvan men toevallig niet meer dan dat ééne individu 
gevonden had. 
Nu ging er een licht op. Zuiverheid kon alleen bereikt worden, als 
men slechts zaden van ééne moederplant zaaide. Had men aren van 
verschillende individuen uitgezocht op schijnbaar gelijke kenmerken, 
dan bleken de planten, uit haar korrels ontstaan, toch zóó dikwijls 
ongelijk te zijn, dat dit beginsel ten eenenmale verworpen moest 
worden. Twee of meer aren geven een gemengde nakomelingschap, 
en slechts in de kinderen van één aar of pluim kan men op gelijk- 
vormigheid rekenen. De moederplanten moeten elk afzonderlijk ge- 
houden worden. Dit is het beginsel der Separat-kulturen of, zooals 
het in het Zweedsch heet, der »enstaka moder-planterna(( (letterlijk : 
enkel genomene moederplanten). 
Echter was dit alles toen nog slechts een hypothese, afgeleid uit 
de zeer enkele zuivere proefveldjes. Terstond besloot men haar te 
toetsen en, daar de oogst van 1892'juist rijp was, ging men eenvoudig 
de selectie van het vorige jaar op dezelfde wijze herhalen. Maar 
thans hield men alle aren afzonderlijk, en zaaide dus in 1893 van 
elke aar één proefveldje. Het resultaat overtrof de hooggespannen 
verwachtingen. Als met een too verslag was de vroegere variabiliteit 
