210 
DE LAN^B0U^VBE^VEG1NG IN ZWEDEN. 
tot tijd aren in huilden krijgen, waarop één of meer korrels door 
vreemd stnifmeel bestoven zijn, of ook wel aren van planten die 
zelven nit zulke bastaard-korrels zijn opgekoraen. In het eerste geval 
zal men op het proefveld je van het volgend jaar één of enkele af- 
wijkende exemplaren vinden, terwijl in het tweede bastaardsplitsin- 
gen kunnen intreden, die het geheele veldje er als een mengsel doen 
iiitzien. Voor de practijk heeft dit ongeveer evengroot voor- als 
nadeel. Nadeel, omdat men geen zuiver ras heeft, maar voordeel om- 
dat men de keus herhalen kan en dan kans heeft op meerdere ras- 
sen, die dan meestal óf terstond, óf na nog enkele zuiveringen een- 
vormig en standvastig zullen blijken te zijn. Verscheidene zeer voor- 
ti'elfelijke rassen zijn te Svalöf uit zulke bastaardgroepen op deze 
wijze verkregen. 
Maar de werkingen diei- kruisingen zijn beperkt. In het algemeen 
kan men zeggen, dat zij slechts nieuwe combinaties van oude eigen- 
scliappen tot stand bi-engen. Daar nu sinds eeuwen nu en dan zulke 
kruisingen op de akkers plaats vinden, is de kans dat nagenoeg alle 
mogelijke combinaties al vroeger ontstaan zullen zijn, zeer groot. 
Natuurlijk kunnen een aantal van hen weer verdwenen zijn, maar 
andere zullen als bestanddeelen van het mengsel zijn gebleven. Zelfs 
kan de veelvormigheid op onze akkers voor een goed deel aan zulke 
toevallige kruisingen toegeschreven worden. 
Overzien wij het medegedeelde uit een theoretisch standpunt, dan 
komen wij tot de conclusie, dat de variabiliteit onzer granen wel 
onbegrijpelijk groot, maar geenszins onuitputtelijk is. Uit grove meng- 
sels, d.w.z. zeer oude landsoorten, zal men heel wat betere rassen 
kunnen isoleeren; uit de betere soorten, zal dit al minder zijn, en 
uit de geheel zuivere allicht in ’t geheel niet gelukken. Daarbij 
komt, dat de eischen van de practijk zeer hoog zijn. Men kan, voor 
botanische doeleinden, misschien duizenden, zeker vele honderden, van 
nieuwe variëteiten van tarwe maken, maar als er één of twee daar- 
van beter zijn dan de bestaande, mag men zeer dankbaar zijn. Dit 
blijkt ook uit de cijfers, die ik boven medegedeeld heb omtrent de 
aantallen van nieuwe variëteiten, die te Svalöf in den handel gebracht 
zijn. Zij zijn uiterst klein, vergeleken met de totale variabiliteit. 
Vroeg of laat zal dus die variabiliteit uitgeput raken. Moet daar- 
mede het veredelen onzer granen een grens bereiken, of mag men 
de hoop vestigen, dat men nog langen tijd daarmede zal kunnen 
voortgaan? Twee punten zijn er, die hier goede vooruitzichten openen. 
Het eene is het bestaan van landstreken met zeer achterlijke cultuur. 
Zoo vindt men in Zweden, in Dalecarlie, een bevolking die nog ge- 
