DE LANDHOIJWBE WEGING IN ZWEDEN. 
211 
heel aan overoude gebruiken gehecht is, waar de landlieden nog de 
overoude kleedij dragen en ook nog overoude graansoorten ver- 
bouwen. Die graansoorten geven geen groote opbrengsten, maar zijn 
in hooge mate onzuiver. Zoo kweekt men in Dalecarlie nog, in plaats 
van de Chevalier- en Imperaal-gersten, de oude zesrijige soorten niet 
kleine korrels. Maar die onzuiverheden kunnen de uitgangspunten 
van verbeteringen worden, en wel met veel grootere afwijkingen van 
de bestaande typen dan men uit de meer gewone landsoorten ver- 
krijgen kan. Nilsson heeft dan ook een reis naar Dalecarlie gemaakt 
en daar de granen grondig bestudeerd naar de kenmerken van cor- 
relatie, die hij te Svalöf ontdekt had. Hij bracht een dertigtal gerst- 
soorten en ongeveer evenveel variëteiten van haver mede, en heeft 
die thans te Svalöf, ten behoeve van verder vergelijkend onderzoek, 
in cultuur. 
Het tweede punt is de mutabiliteit der granen. Al is een ras, na 
door selectie geisoleerd te zijn. ook nog zoo zuiver, zoo kan het toch 
van tijd tot tijd enkele afwijkingen vertonnen. Ik heb, bij mijn be- 
zoek te Svalöf, onder geleide van Dr. Nilsson-Ehle, uitvoerig de 
proefvel djes der tarwe bestudeerd. Ik was getroffen door de hooge 
mate van eenvormigheid op elk veldje en de verschillen tusschen 
de naburige proeven. Alle proefveldjes waren even groot, enkele 
kwadraatm eters omvattende. Zij stonden op lange rechte rijen, ge- 
scheiden door een lagere graansoort of door grasbanden, die weer 
voor andere proeven dienden, maar waar men in de tijden van het 
selectie- werk, eenvoudig doorheen liep. Zoo heb ik ook de pedigree- 
culturen der erwten bestudeerd, die onder de leiding van Dr. Tedin 
staan en mij door hem werden uitgelegd. Eenvormigheid der proef- 
veldjes bij groote onderlinge verschillen is overal de regel. Maar hier 
en daar ziet men een afwijking. Of juister, hier en daar zagen Dr. 
Ehlë en Dr. Tedin een afwijking en wezen mij die. Terwijl zij door 
langdurige oefening de kleinste verschillen reeds op een afstand 
ontwaarden, had ik dikwijls moeite om uit te maken, waarin eigenlijk 
de mij aangewezen individuen van de overige verschilden. 
Zulke afwijkingen kunnen natuurlijk evengoed uitgangspunten voor 
nieuwe rassen worden, als die welke men op een akker van een 
landgraan uitzoekt. Men beoordeelt naar de botanische kenmerken 
of het de moeite waard is ze verder te kweeken en, is dit zoo, dan 
vermenigvuldigt men ze gedurende enkele jaren en behandelt ze 
precies zoo, alsof zij oorspronkelijk uitgezóchte typen waren. 
Sommige granen vertonnen veel, andere weinig van die afwijkingen. 
Enkele soorten van tarwe zijn daartoe zöö geneigd, dat zij allengs 
