DE LANDDOUWHKWEDINd TN ZWEDEN. 
2\H 
plfint bleek de nakomelingschap constant en eenvormig, maar tnsschen 
de nieuwe i'assen bleken hoogst belangrijke verschillen te l)estaan. 
Zoo b.v. zijn de bloemen en peulen bij sommige afzonderlijk, bij 
andere in [)aren in de oksels fier bladeren geplaatst. Sommige sooi’ten 
beginnen reeds laag aan den stengel te bloeien, andere hoogcu' op, 
en met dit laatste verschil hangt het vroeg dan wel laat rijpen van 
alle peulen op de plant ten nauwste samen. De Concordia-erwten 
hebben stevige stengels, die geen steunsel noodig hebben ; alle andere 
zag ik op hun vierkante proefveldjes langs rijswerk omhoog ranken. 
Met dit rijswerk wordt, bij het rijpen der erwten, het geheele veldje 
als ééne massa geoogst en gedroogd en daarna goed verpakt naar de 
schuren gebracht om eerst in den winter te worden beoordeeld. Wel 
maakt men den geheelen zomer door aanteekeningen en zijn de 
veldjes genummerd, terwijl elk nummer in het journaal een tabel 
heeft waarin hoogte, datum van het begin van den bloei en van den 
oogst, kleur, weerstand tegen ziekte en tal van andere zaken met 
cijfers worden aangeteekend. Ik doorbladerde met Dr. Tedin, terwijl 
wij tusschen de erwtenculturen doorliepen, zijn journaal en zag, hoe 
geheel anders dit voor practische doeleinden ingericht is dan b.v. 
het mijne, waarin alleen op de wetenschappelijke feiten en resulta- 
ten wordt gelet. Het werk te Svalöf is in hoogen graad regelmatig, 
stelselmatig en gelijkvormig, terwijl dat met de daartegen- 
over meer op een zoeken in den blinde gelijkt. 
De bloemkleur der erwten toont gewoonlijk een zeer innige cor- 
relatie met die van de steunblaadjes der groene bladeren. Zijn de 
bloemen wit, dan zijn de steunblaadjes groen; zijn de eersten ge- 
kleurd, dan dragen de laatsten een purperen vlek. Men kan dus 
lang vóór den bloeitijd de kleur der bloemen voorspellen. Vroeger 
hield men deze' correlatie voor absoluut, doch te Svalöf zijn soorten 
ontstaan met groene steunblaadjes en paarse bloemen. Het is een 
duidelijke mutatie, maar of zij op een splitsing van het vroeger 
schijnbaar enkelvoudige kenmerk berust, dan wel op een bijkomend 
kenmerk, dat de kleur in de steunblaadjes bemantert, weet men nog 
niet. Zoo toonde Dr. Tedin mij verschillende nieuwigheden, die als 
mutatiën moeten worden opgevat, ofschoon hun wetenschappelijke 
studie en verklaring niet binnen het arbeidsveld van de onderzoekers 
van Svalöf valt. Ook kruisingen van erwten-soorten zag ik talrijk ; zij 
waren, al naar gelang van de gekozen combinatie, met zwarte, witte, 
roode of anders gekleurde draden, of elk met twee of drie draden 
van verschillende kleur gemerkt. 
Het grootste belang is natuurlijk in de granen gelegen en ik heb 
14 
